Ҷуз нола нест мӯниси ҷони дили рабӯда ро

جز ناله نیست مونس جان دل ربوده را

Шодӣ буд маҳоли дил ғам фузуда ро

شادی بود محال دل غم فزوده را

Зорӣ чаҳ суди шаби ҳамаи шаб бар дар ҳабиб

زاری چه سود شب همه شب بر در حبیب

Аз гиря нест фоидаи бахти ғунуда ро

از گریه نیست فایده بخت غنوده را

Аз мо салоҳу зуҳд чаҳ ҷӯии ту эй фақиҳ

از ما صلاح و زهد چه جویی تو ای فقیه

Бошад надам чу таҷрибаи озмуда ро

باشد ندم چو تجربه آزموده را

Гуфтам дилам ба фикри даҳони ту танг шуд

گفتم دلم به فکر دهان تو تنگ شد

Гуфто макун тафаккури амри набӯда ро

گفتا مکن تفکر امر نبوده را

Гуфтам ниҳон кунам ғами ишқати даруни дил

گفتم نهان کنم غم عشقت درون دل

Ашкам гушӯд ҷумлаи ғами ногушӯда ро

اشکم گشود جمله غم ناگشوده را

Бо шоҳидӣ макун сухан аз кӣнае рақиб

با شاهدی مکن سخن از کینه ای رقیب

То ншнўондти сухани ношнўдаҳ ро

تا نشنواندت سخن ناشنوده را