Тарсами он сарвари хубони ситамаш ёд ояд

ترسم آن سرور خوبان ستمش یاد آید

Тоҷ бар сар наад ва бар сар бедод ояд

تاج بر سر نهد و بر سر بیداد آید

Сӯзад аз оташи дили хору хаси роҳи туро

سوزد از آتش دل خار و خس راه ترا

Ошиқ аз ҷониби кӯии ту ба фарёд ояд

عاشق از جانب کوی تو به فریاد آید

Гарчи дил рафт ба кӯии туу баси ғамгин буд

گرچه دل رفت به کوی تو و بس غمگین بود

Ҳаст умедам ки зи лутфи ту басӣ шод ояд

هست امیدم که ز لطف تو بسی شاد آید

Ҳамаи хубони ҷаҳони миннат машшота кунанд

همه خوبان جهان منت مشاطه کنند

Дилбари мост ки бо ҳасан худодод ояд

دلبر ماست که با حسن خداداد آید

Мужда васл диҳад ҳар саҳарами боди сабо

مژده وصل دهد هر سحرم باد صبا

Чун ғуборӣ буд он ваъда ки бо бод ояд

چون غباری بود آن وعده که با باد آید

Дар мақомӣ ки буд ишқ чу тифлӣаст хирад

در مقامی که بود عشق چو طفلیست خرد

Кӯ ба таълими адаби ҷониб устод ояд

کو به تعلیم ادب جانب استاد آید

Шоҳидиро ҳаваси дарду ғам ишқ намонад

شاهدی را هوس درد و غم عشق نماند

Агар ин бори зи банди ғамаш озод ояд

اگر این بار ز بند غمش آزاد آید