Мекашад рӯй дилам ҳар дам ба мҳрўӣ дигар
میکشد روی دلم هر دم به مهروی دگر
Чун кунам бо як дилӣ ҳар гӯшаи дилҷӯй дигар
چون کنم با یک دلی هر گوشه دلجوی دگر
Аҳд кардам бо худои худ ки ҷузи абрӯии дӯст
عهد کردم با خدای خود که جز ابروی دوست
Саҷдаи гоҳ худ насозам тоқи абрӯӣ дигар
سجده گاه خود نسازم طاق ابروی دگر
Шуд машоми ҷони муаттар аз шамем рӯй дӯст
شد مشام جان معطر از شمیم روی دوست
эй сабои баҳри худо аз туррааш буи дигар
ای صبا بهر خدا از طرهاش بوی دگر
Як сари мӯ аз даҳонаш чунки маълумам нашуд
یک سر مو از دهانش چونکه معلومم نشد
Бо майонаш ҳам хаёлии бастам аз мӯӣ дигар
با میانش هم خیالی بستم از موی دگر
Мебарад дилҳои мардумро ба саҳари он чашми маст
میبرد دلهای مردم را به سحر آن چشم مست
Чун лабат ӯ дар ҳамаи офоқи дилҷӯй дигар
چون لب او در همه آفاق دلجوی دگر
Шоҳидиро манзили ҷонаш буд кӯй нигор
شاهدی را منزل جانش بود کوی نگار
Дил фурӯд ояд варои як лаҳза дар кӯй дигар
دل فرود آید ورا یک لحظه در کوی دگر