Ман ки чун шамъ аз ғамат бо сӯзи дил дар ханда ам

من که چون شمع از غمت با سوز دل در خنده‌ام

Нест тадбирӣ ба ғайр аз сӯхтан то зинда ам

نیست تدبیری به غیر از سوختن تا زنده‌ام

Ҳамчуи миҷмар , синае пуроташу анфоси хуш

همچو مجمر، سینه‌ای پرآتش و انفاس خوش

Ҳамчуи соғар , бо дили пурхӯну лаб пурханда ам

همچو ساغر، با دل پرخون و لب پرخنده‌ام

Гар ба шамшери сиёсат май навозӣ , ҳокимӣ

گر به شمشیر سیاست می‌نوازی، حاکمی

Вар ба ташрифи ғуломӣ май пазирӣ , банда ам

ور به تشریف غلامی می‌پذیری، بنده‌ام

Дар ҳавояти барги айшами ҳамчуи гул бар бод шуд

در هوایت برگ عیشم همچو گل بر باد شد

Венаи замон умрӣаст то аз хон ва мон барканда ам

وین زمان عمری است تا از خان و مان برکنده‌ام

Теғи ту сар дар наме орад ба хӯнам , лек ман

تیغ تو سر در نمی‌آرد به خونم، لیک من

Хештанро дар миёни куштагон афканда ам

خویشتن را در میان کشتگان افکنده‌ام

Як шаб аз фарёди ман хобӣ ба осоиш накард

یک شب از فریاد من خوابی به آسایش نکرد

Рӯзҳо шуд каз саги кӯяши бад-ӣн шарманда ам

روزها شد کز سگ کویش بدین شرمنده‌ام

Гуфтае : шоҳӣ намемерад чу шамъ аз тоби ғам

گفته‌ای: شاهی نمی‌میرد چو شمع از تاب غم

Ман ба сӯзи ишқи бирёнам , аз он тобанда ам

من به سوز عشق بریانم، از آن تابنده‌ام