Кунун ки мавсим айшасту бодаи гулранг

کنون که موسم عیش است و باده گلرنگ

Чу андалеб ғазал хон ба боғ кун оҳанг

چو عندلیب غزل‌خوان به باغ کن آهنگ

Замон сархушӣ омад , пиёлаи пари майдор

زمان سرخوشی آمد، پیاله پر میدار

Ки лолаи соғари холӣ ҳаме занад бар санг

که لاله ساغر خالی همی زند بر سنگ

з ишқ гуфтамат эй дил , ки хӯни шӯии охир

ز عشق گفتمت ای دل، که خون شوی آخر

Ба рӯзгори суханҳои ман бар оради ранг

به روزگار سخنهای من بر آرد رنگ

Агар ббоғи рӯм бе ту , гӯшае гирам

اگر بباغ روم بی تو، گوشه ای گیرم

Чу ғунчаи сар бгрибон кашида бо дили танг

چو غنچه سر بگریبان کشیده با دل تنگ

Равон бо хабарони поймол ҳодиса шуд

روان با خبران پایمال حادثه شد

Ҳануз ғамзаи хўнризи ёр бар сари ҷанг

هنوز غمزه خونریز یار بر سر جنگ

Рафиқ менапазирад ниёзи ман аз ор

رفیق می نپذیرد نیاز من از عار

Фиришта менанависад гуноҳи ман аз нанг

فرشته می ننویسد گناه من از ننگ

Ду рӯзаи муҳлати боқӣ ба айши даҳ шоҳӣ

دو روزه مهلت باقی به عیش ده شاهی

Чу умр бе лаби соғари гузашту гесуии чанг

چو عمر بی لب ساغر گذشت و گیسوی چنگ