Лаболабаст зи хӯни ҷигари пиёлаи мо

لبالب است ز خون جگر پیاله ما

Дами нахуст чунин шуд магари ҳаволаи мо

دم نخست چنین شد مگر حواله ما

Бар остони ту шаб ҳо равад ки мардум ро

بر آستان تو شب‌ها رود که مردم را

Ба дида хоб наёяд зи оҳу нолаи мо

به دیده خواب نیاید ز آه و ناله ما

зи қад ва рӯй ту шарманда боғбон мегуфт :

ز قد و روی تو شرمنده باغبان می‌گفت:

Ки об ва ранг надоранд сарву лолаи мо

که آب و رنگ ندارند سرو و لاله ما

Ба рӯзи васли ту аз бими ҳиҷр май тарсам

به روز وصل تو از بیم هجر می‌ترسم

Ки заҳр медиҳад айём дар нўолаҳи мо

که زهر می‌دهد ایام در نواله ما

Чу гул ба васфи рахти ҷома чок зад шоҳӣ

چو گل به وصف رخت جامه چاک زد شاهی

Ба ҳркҷо варақӣ рафт аз рисолаи мо

به هرکجا ورقی رفت از رساله ما