Офтобӣ даромад аз дару бом

آفتابی درآمد از در و بام

Гашти равшани сарои ҷон ба тамом

گشت روشن سرای جان به تمام

Ҷони мо ҷом буду ҷонон май

جان ما جام بود و جانان می

Ҷом чун бодаи гашту ҷонони ҷом

جام چون باده گشت و جانان جام

Нури хуршеди ишқ бар дил тофт

نور خورشید عشق بر دل تافت

Маҳв шуд соя ва намонад злом

محو شد سایه و نماند ظلام

Соқии ишқ соғар ме дод

ساقی عشق ساغر می داد

Маст гаштем аз он мудоми мудом

مست گشتیم از آن مدام مدام

Моӣии мо чу аз миён бархест

مائی ما چو از میان برخاست

Аўӣӣ ӯст ҷузу кулу салом

اوئی اوست جز و کل و سلام

Чун азал бо абад яке гардид

چون ازل با ابد یکی گردید

Меҳр ва ма шуд яке чаҳ шом ва чаҳ бом

مهر و مه شد یکی چه شام و چه بام

Дил ба дилбари супурд ва ме гуяд

دل به دلبر سپرد و می گوید

Сайиди имрӯз бо хавосу авом

سید امروز با خواص و عوام

Аввали мо чу охир мо шуд

اول ما چو آخر ما شد

Сари пинҳон ки буд пайдо шуд

سرّ پنهان که بود پیدا شد

Даври паргор чун ба ҳам пайваст

دور پرگار چون به هم پیوست

Нуқта дар доира ҳувайдо шуд

نقطه در دایره هویدا شد

Ҳарки бархест аз худӣ бигузашт

هرکه برخاست از خودی بگذشت

Ваон ки бо мо нишаст аз мо шуд

وان که با ما نشست از ما شد

Он ҳубобӣ ки буд азин дарё

آن حبابی که بود ازین دریا

Оқибати бози айн дарё шуд

عاقبت باز عین دریا شد

Муждагонӣ ки ма падед омад

مژدگانی که مه پدید آمد

Абри моӣии зи пеши мо вошд

ابر مائی ز پیش ما واشد

Гар Муҳамад ниҳон шуд аз дида

گر محمد نهان شد از دیده

Неъмати аллоҳ ошкоро шуд

نعمت الله آشکارا شد

Ба забон фасеҳ хоҳад гуфт

به زبان فصیح خواهد گفت

Ҳарки чун мо ба ишқ гуё шуд

هرکه چون ما به عشق گویا شد

эй надидаи ҷамол ӯ ба камол

ای ندیده جمال او به کمال

Чанд бошӣ асири занну хаёл

چند باشی اسیر ظن و خیال

Ҷузи хаёлаши хаёл ҳар ду ҷаҳон

جز خیالش خیال هر دو جهان

Буд эй ҷони ман хаёли маҳол

بود ای جان من خیال محال

Рӯ дар ойина дилам бинмуд

رو در آئینهٔ دلم بنمود

Айн худ дид он мисоли ҷамол

عین خود دید آن مثال جمال

Чун ҳама ӯст дар ҳақиқати ҳол

چون همه اوست در حقیقت حال

Кӣ буд назд мо фироқу висол

کی بود نزد ما فراق و وصال

На ба сӯрати валикин аз манӣ

نه به صورت ولیکن از منی

Бингар он чеҳраи хуши як ба камол

بنگر آن چهرهٔ خوش یک به کمال

Як мисолам ба лавҳ дил банавис

یک مثالم به لوح دل بنویس

То бадоне ки ӯст айни мисол

تا بدانی که اوست عین مثال

Масти майхонаи қадами гаштам

مست میخانهٔ قدم گشتم

Фориғам аз хумори қолу мақол

فارغم از خمار قال و مقال

Ҳолиё ҳолро ғанимати дон

حالیا حال را غنیمت دان

То шавад равшан аз натиҷаи ҳол

تا شود روشن از نتیجهٔ حال

Хуш буд рӯй нозанин дидан

خوش بود روی نازنین دیدن

Моҳрӯии хушии чунин дидан

ماهروی خوشی چنین دیدن

Хуш буд ганҷи ишқ бе ранҷиш

خوش بود گنج عشق بی رنجش

Хосса дар кунҷи дили дафин дидан

خاصه در کنج دل دفین دیدن

Дида бигушо ки хуш буд ҷоно

دیده بگشا که خوش بود جانا

Бе гумони чеҳраи яқин дидан

بی گمان چهرهٔ یقین دیدن

Офтоби ҷамол ӯ чаҳ хушаст

آفتاب جمال او چه خوشست

Дар рухи хуби он ва ин дидан

در رخ خوب آن و این دیدن

Доманаши хуш буд гирифта ба даст

دامنش خوش بود گرفته به دست

Даст ӯ ҳам дар остин дидан

دست او هم در آستین دیدن

Ғами ишқаши хуҷастаи бод ки дил

غم عشقش خجسته باد که دل

Хуш буд дар ғамаши ҳазин дидан

خوش بود در غمش حزین دیدن

Хуш хаёлӣаст сарви болояш

خوش خیالیست سرو بالایش

Хоссаи дрчшми ростбин дидан

خاصه درچشم راستبین دیدن

Бо хаёлаш чаҳ хуш буд Сайид

با خیالش چه خوش بود سید

Оина дар назари ҳамин дидан

آینه در نظر همین دیدن

эй ҳавои ту коми ҷони ҳама

ای هوای تو کام جان همه

Ваии ғамати мӯниси равони ҳама

وی غمت مونس روان همه

Офтоби ҷамоли рухсорат

آفتاب جمال رخسارت

Карда равшани сарои ҷони ҳама

کرده روشن سرای جان همه

Ҳарфи мавҳуми нуқтаи даҳанат

حرف موهوم نقطهٔ دهنت

Бенишон медиҳад нишони ҳама

بی نشان می دهد نشان همه

Бартарӣ аз баён ва ин аҷаб аст

برتری از بیان و این عجب است

Ки маъонӣ туаст баёни ҳама

که معانی تو است بیان همه

Мо ҳамаи булбулони шидоӣим

ما همه بلبلان شیدائیم

Сари кӯии ту гулистони ҳама

سر کوی تو گلستان همه

Масти он чашми пурхумори тўоим

مست آن چشم پرخمار توایم

эй шароби лабат аз он ҳама

ای شراب لبت از آن همه

Ҳамчу Сайид шунидаам ба яқин

همچو سید شنیده ام به یقین

Гуфтаҳои ту аз забони ҳама

گفته های تو از زبان همه