эй ба меҳрати дили хароби обод

ای به مهرت دل خراب آباد

Вази ғамати ҷони мустамандони шод

وز غمت جان مستمندان شاد

Тоқи абрӯати қиблаи хусрав

طاق ابروت قبلهٔ خسرو

Чашми ҷодӯати фитнаи Фарҳод

چشم جادوت فتنهٔ فرهاد

Лаби лаъли ту комбхши ҳаёт

لب لعل تو کامبخش حیات

Сари зулфати гиреҳи гушои мурод

سر زلفت گره گشای مراد

Ҳар ки шогирдии ғам ту накард

هر که شاگردی غم تو نکرد

Кӣ шавад дарси ишқро устод

کی شود درس عشق را استاد

Мо ба тарки муроди худ гуфтем

ما به ترک مراد خود گفتیم

Дар раҳи дӯст ҳар чаҳ бодобод

در ره دوست هر چه باداباد

Дӯши сармаст даргузар будам

دوش سرمست درگذر بودم

Бар дар масҷидам гузор афтод

بر در مسجدم گذار افتاد

Мқрӣии зикр қоматаш ме гуфт

مقرئی ذکر قامتش می گفت

Ҳар кас онҷо расед хуши бстод

هر کس آنجا رسید خوش بستاد

Аз паии он ҷамоати афтодам

از پی آن جماعت افتادم

То бубинам ки чисташон аврод

تا ببینم که چیستشان اوراد

Ногуҳ аз пеши эмоми рӯҳонӣ

ناگه از پیش امام روحانی

Рафт бар минбари ин Нидо дар дод

رفت بر منبر این ندا در داد

Шоҳидӣ аз дукони бодаи фуруш

شاهدی از دکان باده فروش

Ба раҳе май гузашти сархуши дӯш

به رهی می گذشت سرخوش دوش

Ҳалқаи бандагии пери Муғон

حلقهٔ بندگی پیر مغان

Карда чун дар ошиқии дргўш

کرده چون در عاشقی درگوش

Бастаи зуннори ҳамчуи тарсоён

بسته زُنار همچو ترسایان

Ҷом бар дасту тилсон бар дӯш

جام بر دست و طیلسان بر دوش

Гуфтам эй дастгири махмурон

گفتم ای دستگیر مخموران

Аз куҷо май рисии чунин мадҳуш

از کجا می رسی چنین مدهوش

Ҷом гетӣ намой бо ман дод

جام گیتی نمای با من داد

Гуфт аз ин бодаи ҷуръа Эй кун нӯш

گفت از این باده جرعه ای کن نوش

Гар ту хоҳӣ ки то шӯии муҳаррам

گر تو خواهی که تا شوی محرم

Дар хароботи розро май пӯш

در خرابات راز را می پوش

Гуфтам ин бода аз пиёла кист

گفتم این باده از پیالهٔ کیست

Лаб ба дандон гирифт ва гуфт хамӯш

لب به دندان گرفت و گفت خموش

То ки аз пери дайри пурсидам

تا که از پیر دیر پرسیدم

Ки з савдоӣ кист ин ҳамаи ҷӯш

که ز سودای کیست این همه جوش

Ҳеҷ каси зини ҳадис лаб нагушӯд

هیچ کس زین حدیث لب نگشود

Ногаҳон чанг баркашид хурӯш

ناگهان چنگ برکشید خروش

Тарки болои баланди иғмоӣӣ

ترک بالا بلند یغمائی

Сару сардори малики зибоӣӣ

سر و سردار ملک زیبائی

Шуҳраи инсу ҷон ба хўшрўӣӣ

شهرهٔ انس و جان به خوشروئی

Фитнаи марду зан ба ғўғоӣӣ

فتنهٔ مرد و زن به غوغائی

Талъаташи моҳи бурҷи никўӣӣ

طلعتش ماه برج نیکوئی

Қоматаши сарви боғи раъное

قامتش سرو باغ رعنایی

Аз дар дайр чун дарун омад

از در دیر چون درون آمد

Ҳар касаш дид гашти шидоӣӣ

هر کسش دید گشت شیدائی

То ки аз марҳамати назари андохт

تا که از مرحمت نظر انداخت

Ба ман мустаманди сўдоӣӣ

به من مستمند سودائی

Ки ?герат орзӯӣ салтанатаст

که گرت آرزوی سلطنتست

Чанд ҳиҷрони кашӣу тнҳоӣӣ

چند هجران کشی و تنهائی

Гуфт эй ошиқи балои дида

گفت ای عاشق بلا دیده

То ба кӣ бихўдӣу рсўоӣӣ

تا به کی بیخودی و رسوائی

Дар раҳи дӯсти куфру дайни дрбоз

در ره دوست کفر و دین درباز

Дар хароботи бодаи пимоӣӣ

در خرابات باده پیمائی

Чун ки баргаштам аз раҳи тақлид

چون که برگشتم از ره تقلید

Дод талқинами ин ба доноӣӣ

داد تلقینم این به دانائی

Тарки сармаст чун камони бардошт

ترک سرمست چون کمان برداشت

Ҳар кро буд дили зи ҷони бардошт

هر کرا بود دل ز جان برداشت

Дар гумон будам аз хаёл майонаш

در گمان بودم از خیال میانش

Чун камари басти ин гумони бардошт

چون کمر بست این گمان برداشت

Гуфтам эй хусрави вафодорон

گفتم ای خسرو وفاداران

Қадамӣ чанд ме тавон бардошт

قدمی چند می توان برداشت

Ба гулистони хиром то бо ту

به گلستان خرام تا با تو

Ман бедил кунам зи ҷони бардошт

من بیدل کنم ز جان برداشت

Дар чаман рафту ҳамчуи гули бушковат

در چمن رفت و همچو گل بشکفت

Номи хӯбии зи арғавони бардошт

نام خوبی ز ارغوان برداشت

Дар замон чун ки маст шуд соқӣ

در زمان چون که مست شد ساقی

Шишаро меҳр аз даҳони бардошт

شیشه را مهر از دهان برداشت

Бода чун гарм шуд ба сайқал рӯй

باده چون گرم شد به صیقل روی

Занги зи ойинаи равони бардошт

زنگ ز آئینهٔ روان برداشت

Ҳар кудурат ки дошт дил аз дард

هر کدورت که داشت دل از درد

Дард ӯ омад аз миёни бардошт

درد او آمد از میان برداشت

Бода аз ҳалқи шишаи софӣ

باده از حلق شیشهٔ صافی

Дам ба дами нолау фиғони бардошт

دم به دم ناله و فغان برداشت

Ғамзаи шӯхи он бути танноз

غمزهٔ شوخ آن بت طناز

намекашад халқро ба ишвау ноз

می کشد خلق را به عشوه و ناز

Аз пас парда май навозади чанг

از پس پرده می نوازد چنگ

Мутриби авди сӯзи барбати соз

مطرب عود سوز بربط ساز

ӯ шаҳаншоҳи маснади хешӣ

او شهنشاه مسند خویشی

Мо гадоёни остони ниёз

ما گدایان آستان نیاز

Гуҳ буд ҳамчуи боҳи ҷон парвар

گه بود همچو باه جان پرور

Гуҳ буд чун хумори рӯҳи гудоз

گه بود چون خمار روح گداز

ӯст мақсӯди сокинони кунишат

اوست مقصود ساکنان کنشت

ӯст мақсӯди раҳравони ҳиҷоз

اوست مقصود رهروان حجاز

Гар кашад хусравӣаст комрўо

گر کشد خسرویست کامروا

Вар бубахшад шаҳӣаст бандаи навоз

ور ببخشد شهی است بنده نواز

эй дил ар орзӯии он дорӣ

ای دل ار آرزوی آن داری

Ки шавад бо ту ошкорои роз

که شود با تو آشکارا راز

Гузарӣ кун ба сӯии майхона

گذری کن به سوی میخانه

То бибинӣ ҳақиқаташи зи муҷоз

تا ببینی حقیقتش ز مجاز

То бибинӣ батон моҳи ҷабин

تا ببینی بتان ماه جبین

Ки саросар кушандаанд овоз

که سراسر کشنده اند آواز

эй ғамати подшоҳи кишвари дил

ای غمت پادشاه کشور دل

Бе вафои ту хок бар сари дил

بی وفای تو خاک بر سر دل

Зулфи шастати камӣнкунанда ҷон

زلف شستت کمین کنندهٔ جان

Чашми мастат ба ғамзаи раҳбари дил

چشم مستت به غمزه رهبر دل

Озмандему дам назд як дам

آزمندیم و دم نزد یک دم

Ҷони мо бе ғами ту бар дар дил

جان ما بی غم تو بر در دل

Зинда дил мекунад ба бодаи ноб

زنده دل می کند به بادهٔ ناب

Ки шробисти нав ба соғари дил

که شرابیست نو به ساغر دل

Субҳдами лаъибати парии зода

صبحدم لعبت پری زاده

Омаду ҳалқаи кӯфт бар дар дил

آمد و حلقه کوفت بر در دل

Дар гушӯд ва нишаст мастона

در گشود و نشست مستانه

Рӯй худ дошт дар баробари дил

روی خود داشت در برابر دل

Чун ба девони дил фурӯ рафтам

چون به دیوان دل فرو رفتم

Ин сухан буд дар баробари дил

این سخن بود در برابر دل

Соқиои бода шабона куҷост

ساقیا بادهٔ شبانه کجاست

намебиовар ки даври навбати мост

می بیاور که دور نوبت ماست

Ҷом гетӣ намой пеш овар

جام گیتی نمای پیش آور

Ки дар ӯ ҷуръае худоӣ намост

که در او جرعه ای خدای نماست

Бехабар кун маро з ҳастӣ худ

بی خبر کن مرا ز هستی خود

Ки хабари ормат ки ёр куҷост

که خبر آرمت که یار کجاست

Ба гдоӣӣ рӯем бар дар дӯст

به گدائی رویم بر در دوست

Ки муроди ҳама ҷаҳон онҷост

که مراد همه جهان آنجاست

Пери паймонаи нӯши паймони даҳ

پیر پیمانه نوش پیمان ده

Он замонӣ ки базм ме орост

آن زمانی که بزم می آراست

Гуфт бо дӯст ҳар ки биншинад

گفت با دوست هر که بنشیند

Бояд аввали зи раъй худ бархест

باید اول ز رأی خود برخاست

То бибинӣ ба дидаи маънӣ

تا ببینی به دیدهٔ معنی

Неъмати аллоҳро ту аз чапу рост

نعمت الله را تو از چپ و راست

Пас аз онат ба гӯш ҷон ояд

پس از آنت به گوش جان آید

Дар ҷаҳони ончии махфӣ ва пайдост

در جهان آنچه مخفی و پیداست

Мо асирони банди сўдоӣим

ما اسیران بند سودائیم

Дардмандони банди брпоӣим

دردمندان بند برپائیم

Мо асирон водӣ ишқем

ما اسیران وادی عشقیم

Маслиҳати байни кӯии ғўғоӣим

مصلحت بین کوی غوغائیم

Гуҳи тиҳии кӣсаи гоҳи қлошим

گه تهی کیسه گاه قلاشیم

Гоҳи пинҳону гоҳи пидоӣим

گاه پنهان و گاه پیدائیم

Гоҳ монанди замин пастем

گاه مانندهٔ زمین پستیم

Гоҳ ҳамчун сипеҳри болоӣим

گاه همچون سپهر بالائیم

Ҳамчуи Сайиди зи куфру дайни фориғ

همچو سید ز کفر و دین فارغ

Дар хароботи бодаи пимоӣим

در خرابات باده پیمائیم

Ҳар ки бо мо нишаст муъмин шуд

هر که با ما نشست مؤمن شد

Аз дилаши занги куфри бздоӣим

از دلش زنگ کفر بزدائیم

Чун шавад ҷон ӯ ба май софӣ

چون شود جان او به می صافی

Баъд аз онаш тамоми бнмоӣим

بعد از آنش تمام بنمائیم

Дӯшам аз ғайбати пери олами ишқ

دوشم از غیب پیر عالم عشق

Ин сухан ёд додам аз дами ишқ

این سخن یاد دادم از دم عشق

К-эии гадои ҳамаи қадаҳи навашон

کای گدای همه قدح نوشان

Ҷом май нӯш то шӯии ҷами ишқ

جام می نوش تا شوی جم عشق

Кардаам худ ба тарки мардуми ақл

کرده ام خود به ترک مردم عقل

Аз барои сафои мардуми ишқ

از برای صفای مردم عشق

Бастами эҳроми кӯии каъбаи ҷон

بستم احرام کوی کعبهٔ جان

Ғусл кардам ба оби замзами ишқ

غسل کردم به آب زمزم عشق

Чун расидам ба қиблаи Арафот

چون رسیدم به قبلهٔ عرفات

Дидам андари ҳавои олами ишқ

دیدم اندر هوای عالم عشق

Шӯри мастӣ фузун шуд дил ро

شور مستی فزون شدی دل را

Ҳар дам аз ҷуръаи дамодами ишқ

هر دم از جرعهٔ دمادم عشق

Ҷумлаи коинот ва ҳарчӣ дар ӯст

جمله کاینات و هرچه در اوست

Ғарқ буданд пеши шабнами ишқ

غرق بودند پیش شبنم عشق

Неъмати аллоҳро чу ме дидам

نعمت الله را چو می دیدم

Шуд яқинам ки ӯст муҳаррами ишқ

شد یقینم که اوست محرم عشق

Варақи ошиқӣ чу шуд маълум

ورق عاشقی چو شد معلوم

Ин сухан буд фазли аъзами ишқ

این سخن بود فضل اعظم عشق