Доштӣ махсӯси ман то лутфи оми хеш ро

داشتی مخصوص من تا لطف عام خویش را

Кардӣ озод аз ғами олами ғуломи хеш ро

کردی آزاد از غم عالم غلام خویش را

Дар муҳаббат додаам ойӣнаи дилро ҷило

در محبت داده ام آیینه دل را جلا

Пухтаам дар оташии савдои хоми хеш ро

پخته ام در آتشی سودای خام خویش را

Ишқ нагузорад ки биншинад ғуборӣ бар дилам

عشق نگذارد که بنشیند غباری بر دلم

Кӣ кунад соқӣ ба хоки олӯдаи ҷоми хеш ро

کی کند ساقی به خاک آلوده جام خویش را

Хотири сайёд чун шуд ҷамъ аз сайди асир

خاطر صیاد چون شد جمع از صید اسیر

Кард рашки гулистони файзи доми хеш ро

کرد رشک گلستان فیض دام خویش را