Кӯи гиря эй ки бехабар аз ҷои баради маро

کو گریه ای که بی خبر از جا برد مرا

Ғофил ба боғбонии саҳрои баради маро

غافل به باغبانی صحرا برد مرا

Он хор бе барам ки чамани соя ман аст

آن خار بی برم که چمن سایه من است

Хас нестам ки қатрае аз ҷои баради маро

خس نیستم که قطره ای از جا برد مرا

Шармандаам зи Хизр ки чун каъбаи наҷот

شرمنده ام ز خضر که چون کعبه نجات

Тахти равони обилаи пои баради маро

تخت روان آبله پا برد مرا

Ҳаргиз надидааст касе васл дар фироқ

هرگز ندیده است کسی وصل در فراق

Дил пеш ӯст гиря ба ҳар ҷои баради маро

دل پیش اوست گریه به هر جا برد مرا

Кардам хаёли ёр ва шудам маҳви худ асир

کردم خیال یار و شدم محو خود اسیر

Ойӣнае магар ба тамошои баради маро

آیینه ای مگر به تماشا برد مرا