Гули вайронаи ошиқ ба рӯй об ме хандад

گل ویرانه عاشق به روی آب می خندد

Ба саъии тешаи биҷўҳр сайлоб ме хандад

به سعی تیشه بیجوهر سیلاب می خندد

Баҳори орзӯро андалеб аз гирд парвоз аст

بهار آرزو را عندلیب از گرد پرواز است

Гули умед аз боғи дил битоб ме хандад

گل امید از باغ دل بیتاب می خندد

Сабӯҳӣ мезанад барги гул аз шабнам чаҳ ме донад

صبوحی می زند برگ گل از شبنم چه می داند

Ки субҳ бесабот аз машриқ симоб ме хандад

که صبح بی ثبات از مشرق سیماب می خندد

Ба масҷид чун рӯм беӯ намедонам чаҳ ме гӯям

به مسجد چون روم بی او نمی دانم چه می گویم

Намозам меравад аз хотир ва миҳроб ме хандад

نمازم می رود از خاطر و محراب می خندد

Саҳоб вай шавад ҳар барги шабнами дидаи гулшан

سحاب وی شود هر برگ شبنم دیده گلشن

Ба бедории бгрид чун касе дар хоб ме хандад

به بیداری بگرید چون کسی در خواب می خندد

Чаҳ рангини бода Эй дорад дилам аз ёд ӯ шабҳо

چه رنگین باده ای دارد دلم از یاد او شبها

Гули паймонааш бар гулшан маҳтоб ме хандад

گل پیمانه اش بر گلشن مهتاب می خندد

Ба баҳрӣ каз сбкрўҳӣ кунад киштии асири онҷо

به بحری کز سبکروحی کند کشتی اسیر آنجا

Лаб ҳар муваҷҷаҳ эй бар лангар гирдоб ме хандад

لب هر موجه ای بر لنگر گرداب می خندد