Чу шамъи сӯхтагӣ тар кунад димоғи маро

چو شمع سوختگی تر کند دماغ مرا

Нигоҳ гарм диҳад равшании чароғи маро

نگاه گرم دهد روشنی چراغ مرا

Баҳори ташна хӯнам шавад агар донад

بهار تشنه خونم شود اگر داند

Ки оби теғи ту сарсабз карда боғи маро

که آب تیغ تو سرسبز کرده باغ مرا

Ба азми кӯии ту овораи чаман шуда ам

به عزم کوی تو آواره چمن شده ام

зи буи гул накунад то касе суроғи маро

ز بوی گل نکند تا کسی سراغ مرا

Ба кор сӯхтанами шуъла чун кунад тақсир

به کار سوختنم شعله چون کند تقصیر

Нахондааст магари сарнавишти доғи маро

نخوانده است مگر سرنوشت داغ مرا

Серуми асири зсўдои соқе гарм аст

سرم اسیر زسودای ساقیی گرم است

Ки аз шикастан дил пуркунад аёғи маро

که از شکستن دل پرکند ایاغ مرا