Шуд завқи хоксории аввали ҳаваси маро

شد ذوق خاکساری اول هوس مرا

Берун кашид ҷазбаи дом аз қафаси маро

بیرون کشید جذبه دام از قفس مرا

Соқии зи абри шишаи харобами баҳори кӯ

ساقی ز ابر شیشه خرابم بهار کو

То ҷом мешавад самари пишрси маро

تا جام می شود ثمر پیشرس مرا

Парвоз мекунам ки гирифтор гашта ам

پرواز می کنم که گرفتار گشته ام

Бол кушодааст шикори қафаси маро

بال گشاده است شکار قفس مرا

Умрӣ ба хӯн тапидаму кас бохабар нашуд

عمری به خون تپیدم و کس باخبر نشد

Аз бскаҳи сӯхт дар тапиши дили нафаси маро

از بسکه سوخت در تپش دل نفس مرا

Биҷои асир ранҷа шудӣ дар сифоришам

بیجا اسیر رنجه شدی در سفارشم

Кӣ ишқ мегузошт ба умеди каси маро

کی عشق می گذاشت به امید کس مرا

Гар намедошт ғамаши танг дар оғӯши маро

گر نمی داشت غمش تنگ در آغوش مرا

Зуд медод ба тӯфони ҷунуни ҷӯши маро

زود می داد به طوفان جنون جوش مرا

Гар дарини боғи адабро самарӣ хоҳад буд

گر دراین باغ ادب را ثمری خواهد بود

Май расонад ба навоеи лаби хомӯши маро

می رساند به نوایی لب خاموش مرا

Гоҳи мастами з май ҳайрату гуҳи махмурам

گاه مستم ز می حیرت و گه مخمورم

Дар назар мекунад аз бскаҳи фаромӯши маро

در نظر می کند از بسکه فراموش مرا

Обу ранги чаманаши сояи парвоз ман аст

آب و رنگ چمنش سایه پرواز من است

Ҳайфи нашинохтаи он сарви қбопўши маро

حیف نشناخته آن سرو قباپوش مرا

Аз хаёли нигаҳати боғу баҳорӣ шуда ам

از خیال نگهت باغ و بهاری شده ام

Барда ҳар лаҳза ба ранг дигар аз ҳуши маро

برده هر لحظه به رنگ دگر از هوش مرا

Сухани ишқаму афсонаи дардам ном аст

سخن عشقم و افسانه دردم نام است

Ҷой раҳмаст барони кас ки кунад гӯши маро

جای رحم است برآن کس که کند گوش مرا

намешавам об ки орм ба забони номаши асир

می شوم آب که آرم به زبان نامش اسیر

Дода таълими ҳаёи он лаби хомӯши маро

داده تعلیم حیا آن لب خاموش مرا