Гули гули шкФтӣ аз мева афрӯхтӣ маро

گل گل شکفتی از می و افروختی مرا

Афрӯхтӣ зи бодаи чҳо сӯхтии маро

افروختی ز باده چها سوختی مرا

На маст ва на хумор на ҳиҷрон ва на висол

نه مست و نه خمار نه هجران و نه وصال

Ҳайрати гдоздм ки чаро сӯхтии маро

حیرت گدازدم که چرا سوختی مرا

Боҷи зарофат аз ҳама глрхон бигир

باج ظرافت از همه گلرخان بگیر

Оташ задӣ чаман чаман афрӯхтӣ маро

آتش زدی چمن چمن افروختی مرا

Ҳам ҷабҳаи баҳорам ва ҳам саҷдаи хазон

هم جبهه بهارم و هم سجده خزان

Ин шеваҳо барои чаҳ омухтии маро

این شیوه ها برای چه آموختی مرا

Дод аз ситами зарифӣ бедод дод дод !

داد از ستم ظریفی بیداد داد داد!

Оташ ба дайгарӣ задӣу сӯхтии маро

آتش به دیگری زدی و سوختی مرا

Ман синаи софу чархи ситамгари куҷо барам

من سینه صاف و چرخ ستمگر کجا برم

Ин нолаҳо ки дар ҷигар андӯхтӣ маро

این ناله ها که در جگر اندوختی مرا

Ғайриӣ набӯд ғайри ман ва ту ба ҷони ту

غیری نبود غیر من و تو به جان تو

Дар мактабӣ ки дарси дили омухтии маро

در مکتبی که درس دل آموختی مرا

Дротш ар гудохтаи гирдам ба ёди ту

درآتش ار گداخته گردم به یاد تو

Бовар макун ҳануз ки восўхтии маро

باور مکن هنوز که واسوختی مرا

Аз хиҷлати шикояту шукраши куҷои рӯм

از خجلت شکایت و شکرش کجا روم

Пайдо на ҳосилӣ ки ту андӯхтӣ маро

پیدا نه حاصلی که تو اندوختی مرا

Оташ силам харанд зи хокистарам ҳануз

آتش سلم خرند ز خاکسترم هنوز

Аз шӯхе ки рӯзи азали сӯхтии маро

از شوخیی که روز ازل سوختی مرا