Рангӣ ки ҳасан аз дили навмед май барад

رنگی که حسن از دل نومید می برد

Ишқ аз барои оина дид май барад

عشق از برای آینه دید می برد

Зоҳид ки дӯзах аз дамаши афсурда хотир аст

زاهد که دوزخ از دمش افسرده خاطر است

Номи биҳиштро ба чаҳ умед май барад

نام بهشت را به چه امید می برد

Ҳаркас ба қадари бор сбкбор ме шавад

هرکس به قدر بار سبکبار می شود

Дунёи парасти ҳасрати ҷовид май барад

دنیا پرست حسرت جاوید می برد

Сомон нашутур аз дили мо кам наме шавад

سامان نشتر از دل ما کم نمی شود

Ин қатраи нами зи чашмаи хуршед май барад

این قطره نم ز چشمه خورشید می برد