Зоҳид дар ин баҳор ба мо тавбаи вогузор

زاهد در این بهار به ما توبه واگذار

Паймонаро ба гардиши чашми ҳавои гузор

پیمانه را به گردش چشم هوا گذار

Бар дили ғубори рашк фишондан чаҳ лозим аст

بر دل غبار رشک فشاندن چه لازم است

Ойӣнаро ба ботини поки ҳаёи гузор

آیینه را به باطن پاک حیا گذار

Дил соф кун ба халқу гул дӯстӣ бичин

دل صاف کن به خلق و گل دوستی بچین

Бадхоҳро ба душмании хеши вогузор

بدخواه را به دشمنی خویش واگذار

Бигушоӣ дидагар сафар хоб ме кунӣ

بگشای دیده گر سفر خواب می کنی

Домӣ ба роҳи қофилаи нақши пои гузор

دامی به راه قافله نقش پا گذار

Умедвор дар қидмат хок гашта ем

امیدوار در قدمت خاک گشته ایم

Ҳар ҷо ки погузорӣ дар чашми мо гузор

هر جا که پا گذاری در چشم ما گذار

Аз дӯстии мсоз ба гирдобаши Асия

از دوستی مساز به گردابش آسیا

Хасро ба меҳрбонии сайлоби вогузор

خس را به مهربانی سیلاب واگذار

Гирдоб гӯш дораду мавҷаши забони дароз

گرداب گوش دارد و موجش زبان دراز

То гуфтугӯии дил ба лаби нохудои гузор

تا گفتگوی دل به لب ناخدا گذار

Дар қатли мо ба теғи ситам эҳтиёҷ нест

در قتل ما به تیغ ستم احتیاج نیست

Моро ба хӯни ноҳақи чашми ҳаёи гузор

ما را به خون ناحق چشم حیا گذار

Шӯи хоксори асир ба фитрок сар бабанд

شو خاکسار اسیر به فتراک سر ببند

Аз гирди хеш ба дом ба роҳи ҳумои гузор

از گرد خویش به دام به راه هما گذار