Соғарӣ дорад ба каф ҳар қатраи борони баҳор

ساغری دارد به کف هر قطره باران بهار

Файз соқӣ гашта муфти бодаи навашони баҳор

فیض ساقی گشته مفت باده نوشان بهار

Айш бар ҳам мехӯрд хуии латофат бор кист

عیش بر هم می خورد خوی لطافت بار کیست

Аз ҳаво ғофил машав ҷони туу ҷони баҳор

از هوا غافل مشو جان تو و جان بهار

Захми корӣ май баради ранг аз рух ( ва ) рухсори боғ

زخم کاری می برد رنگ از رخ (و) رخسار باغ

Май рӯм аз ҳиммати теғат ба майдони баҳор

می روم از همت تیغت به میدان بهار

Аз гулистони матлабами сарву гул ва шамшод нест

از گلستان مطلبم سرو و گل و شمشاد نیست

Шамъ оҳӣ кардаам назри шаҳидони баҳор

شمع آهی کرده ام نذر شهیدان بهار

Изтироби барги баргаш чун пай гум карда аст

اضطراب برگ برگش چون پی گم کرده است

Хона бар дӯш ҳавоӣ ӯст ҷавлони баҳор

خانه بر دوش هوای اوست جولان بهار

Дар назар ҳар қатраи борони чароғ дигар аст

در نظر هر قطره باران چراغ دیگر است

Абрро парвона кард охири чироғони баҳор

ابر را پروانه کرد آخر چراغان بهار

Бскаҳ май тарсами зи дили гулҳои розаши бушковад

بسکه می ترسم ز دل گلهای رازش بشکفد

Нашнавам аз ҳеҷ каси як байт дар шани баҳор

نشنوم از هیچ کس یک بیت در شان بهار

Сарву гул дар саҷда меояд намедонам асир

سرو و گل در سجده می آید نمی دانم اسیر

Хутбаи ҳасан ки мехонанд мурғони баҳор

خطبه حسن که می خوانند مرغان بهار