Кӯи фурсатӣ ки шиква надониста сар кунам

کو فرصتی که شکوه ندانسته سر کنم

Ҷонро кунам нисору сухан мухтасар кунам

جان را کنم نثار و سخن مختصر کنم

Хуии сабои гирифтаи дилам аз ҳавои дом

خوی صبا گرفته دلم از هوای دام

Кӯ ошён куҷост ки зер ва зибр кунам

کو آشیان کجاست که زیر و زبر کنم

Як мӯ намонда бар тани ман бе хаёли дӯст

یک مو نمانده بر تن من بی خیال دوست

Шамшер агар кашад ба чаҳ рӯи тарк сар кунам

شمشیر اگر کشد به چه رو ترک سر کنم

Бино дилӣ куҷост ки дар базм ӯ чу шамъ

بینا دلی کجاست که در بزم او چو شمع

Гоҳе зи ҷайби тираи дилии сар ба дар кунам

گاهی ز جیب تیره دلی سر به در کنم

Дар ҳайратам ки бо назари танги рӯзгор

در حیرتم که با نظر تنگ روزگار

Гар хоки роҳ халқ шавам чун ба сркнм

گر خاک راه خلق شوم چون به سرکنم

Кӯи тоқатӣ ки аз сркўит чу бигузарам

کو طاقتی که از سرکویت چو بگذرم

Ғофил кунам туро ва ба сӯят назар кунам

غافل کنم تو را و به سویت نظر کنم

Ойӣна доғ мешавад аз рашки ман асир

آیینه داغ می شود از رشک من اسیر

Равшани зи хат ӯ чу савод назар кунам

روشن ز خط او چو سواد نظر کنم