Баҳор сӯхтани бахшидаи сомонӣ ба доғи ман

بهار سوختن بخشیده سامانی به داغ من

Ки ҳар сӯи шуълае гулдаста май бандади зи боғи ман

که هر سو شعله ای گلدسته می بندد ز باغ من

Аҷаби расвоӣии сар дар пай гумномем дорад

عجب رسواییی سر در پی گمنامیم دارد

Шавад ҳар нақши пои ойӣнаи роҳи суроғи ман

شود هر نقش پا آیینه راه سراغ من

Сабои бегона буд аз рангу буи гулшан ҳастӣ

صبا بیگانه بود از رنگ و بوی گلشن هستی

Ки ҳамчун ғунчаи пари гашт аз насими гули димоғи ман

که همچون غنچه پر گشت از نسیم گل دماغ من

Шаби ҳиҷрони чунон дар кулбаам дӯди ситами печад

شب هجران چنان در کلبه ام دود ستم پیچد

Ки чашм гиря олудаст пиндории чароғи ман

که چشم گریه آلود است پنداری چراغ من

Дилам дар синаи завқи машраб девонагӣ дорад

دلم در سینه ذوق مشرب دیوانگی دارد

Нафасро мекашад дар ҳалқаи занҷири доғи ман

نفس را می کشد در حلقه زنجیر داغ من

Асир аз тоб рӯй кист имшаб хонаам равшан

اسیر از تاب روی کیست امشب خانه ام روشن

Ки гардад субҳ чун парвонаи баргарди чароғи ман

که گردد صبح چون پروانه برگرد چراغ من