зи бас дар ишқ шуд сарф хамӯшӣ рӯзгори ман

ز بس در عشق شد صرف خموشی روزگار من

Нафас дар хок май дуздади пас аз мурдани ғубори ман

نفس در خاک می دزدد پس از مردن غبار من

Ба хотир бигузаронам ҳргаҳи он сайёди ваҳшӣ ро

به خاطر بگذرانم هرگه آن صیاد وحشی را

Ба доми изтироб хеш меуфтад шикори ман

به دام اضطراب خویش می افتد شکار من

Ба доми осмон гум кардаам сари риштаи худ ро

به دام آسمان گم کرده ام سر رشته خود را

Сар аз ҳар ҷо барорам сад гиреҳ уфтад ба кори ман

سر از هر جا برآرم صد گره افتد به کار من

Ба дил аз рашк ғайрим нест дигари ҳайратии боқӣ

به دل از رشک غیرم نیست دیگر حیرتی باقی

Ки аз ботини шикасти ойӣнаро санги мазори ман

که از باطن شکست آیینه را سنگ مزار من

Адаб дар ишқ мегӯйанд Хизри роҳ умед аст

ادب در عشق می گویند خضر راه امید است

Наомад давраи гардӣҳои ман як раҳ ба кори ман

نیامد دوره گردیهای من یک ره به کار من

Ғуборами баъди мурдан бо насимӣ ҳам наёмизад

غبارم بعد مردن با نسیمی هم نیامیزد

Парешони ихтилотӣ дар муҳаббат нест кори ман

پریشان اختلاطی در محبت نیست کار من

Ҳавои абру гулгашти чамани арзонии мисатон

هوای ابر و گلگشت چمن ارزانی مستان

зи файзи гиряи чашмтар буд боғу баҳори ман

ز فیض گریه چشم تر بود باغ و بهار من

Чаҳ хоҳад гуфт бо ин бизбониҳои асири охир

چه خواهد گفت با این بیزبانیها اسیر آخر

Гирифтам сад раҳи он бирҳм шуд танҳо дучори ман

گرفتم صد ره آن بیرحم شد تنها دچار من