Хору гулро ҷӯши як паймона медонем мо

خار و گل را جوش یک پیمانه می‌دانیم ما

Сабзаи бегонаро афсона медонем мо

سبزه بیگانه را افسانه می‌دانیم ما

Ху ба улфат кардаро бегона медонем мо

خو به الفت کرده را بیگانه می‌دانیم ما

Сояи девонаро девона медонем мо

سایه دیوانه را دیوانه می‌دانیم ما

Дар риёзӣ каз хиромати шамъи мино равшан аст

در ریاضی کز خرامت شمع مینا روشن است

Накҳати гулро пар парвона медонем мо

نکهت گل را پر پروانه می‌دانیم ما

Пеши маҷнӯни сарбаландиҳо хаёлӣ беш нест

پیش مجنون سربلندی‌ها خیالی بیش نیست

Осмонро соя вайрона медонем мо

آسمان را سایه ویرانه می‌دانیم ما

Шуълаи ҷувола аз ҳар трктозш дида ем

شعله جواله از هر ترکتازش دیده‌ایم

Ҳар ғубориро пар парвона медонем мо

هر غباری را پر پروانه می‌دانیم ما

Ҳарфӣ аз лавҳи ҷабини дӯстиҳо хонда ем

حرفی از لوح جبین دوستی‌ها خوانده‌ایم

Ошноёнро зи ҳам бегона медонем мо

آشنایان را ز هم بیگانه می‌دانیم ما

Аз харобиҳои дил гардӣда номи мо баланд

از خرابی‌های دل گردیده نام ما بلند

Субҳдамро гирди ин вайрона медонем мо

صبحدم را گرد این ویرانه می‌دانیم ما

Беқарориҳои пинҳон гуфту гӯии мо бас аст

بی‌قراری‌های پنهان گفت‌و‌گوی ما بس است

Аз тапиданҳои дил афсона медонем мо

از تپیدن‌های دل افسانه می‌دانیم ما

То саводи хати савдои ту равшан карда ем

تا سواد خط سودای تو روشن کرده‌ایم

Нўхтонро сабза бегона медонем мо

نوخطان را سبزه بیگانه می‌دانیم ما

Ҷилваи эҷод дар нури чароғи худ гум аст

جلوه ایجاد در نور چراغ خود گم است

Офаринишро пар парвона медонем мо

آفرینش را پر پروانه می‌دانیم ما

Кас наме фаҳмад забон гуфту гӯии мо асир

کس نمی‌فهمد زبان گفت‌و‌گوی ما اسیر

Ҳарчӣ медонем мо бегона медонем мо

هرچه می‌دانیم ما بیگانه می‌دانیم ما