Насим бениёзӣ кард то равшани чароғам ро

نسیم بی نیازی کرد تا روشن چراغم را

Ҳавои ноумедии барад аз сари кишти боғам ро

هوای ناامیدی برد از سر کشت باغم را

зи гулшан май барад бе ихтиёрами дашти паймое

ز گلشن می برد بی اختیارم دشت پیمایی

Парешон кард зулфи сояи сарвии димоғам ро

پریشان کرد زلف سایه سروی دماغم را