Чанд боради ғами дунё ба тани танҳоӣ

چند بارد غم دنیا به تن تنهایی

Вой бар ман тан танҳоу ғами дунёе

وای بر من تن تنها و غم دنیایی

Тирборони фалаки фурсати онам надиҳад

تیرباران فلک فرصت آنم ندهد

Ки чу тир аз ҷигар риш барорам вое

که چو تیر از جگر ریش برآرم وایی

Лолаеро ки бар ӯ доғ дўрнгӣ пайдост

لاله‌ای را که بر او داغ دورنگی پیداست

Ҳайф аз нолаи маъсӯми ҳзороўоиӣ

حیف از ناله معصوم هزارآوایی

Охирам ром нашуд чашми Ғаззолии ваҳшӣ

آخرم رام نشد چشم غزالی وحشی

Гарчи ангехтам аз ҳар ғазалии ғавғое

گرچه انگیختم از هر غزلی غوغایی

Ман ҳамон шоҳиди Широзам ва натавонӣ ёфт

من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافت

Дар ҳамаи шаҳр ба ширинии ман шайдое

در همه شهر به شیرینی من شیدایی

То на аз гиря шудам кӯри биё варна чаҳ суд

تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سود

Аз чароғӣ ки бигиранд ба нобенаӣ

از چراغی که بگیرند به نابینایی

Ҳама дар хотирам аз шоҳиди рؤёиии хеш

همه در خاطرم از شاهد رؤیایی خویش

Бугзарад хотира бо дилкашии рؤёиӣ

بگذرد خاطره با دلکشی رؤیایی

Гоҳ бар дурнамои уфуқ аз гӯшаи абр

گاه بر دورنمای افق از گوشه ابر

Бо тулӯъи мулкӣ ҷилва диҳад симое

با طلوع ملکی جلوه دهد سیمایی

Инъикосӣаст бар он гардиши чашми обӣ

انعکاسی است بر آن گردش چشم آبی

Аз ҷамолу азимат чун уфуқи дарёӣ

از جمال و عظمت چون افق دریایی

Даст бо дӯст дар оғӯш на ҳади ману тест

دست با دوست در آغوش نه حد من و تست

Манаму ҳасрат бӯсидани хоки пое

منم و حسرت بوسیدن خاک پایی

Шаҳрёро чаҳ ғам аз ғурбати дунёӣ тан аст

شهریارا چه غم از غربت دنیای تن است

Гар барои дили худ сохтае дунёе

گر برای دل خود ساخته ای دنیایی