Сипоҳ субҳ зад аз моҳи хайма то моҳӣ
سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی
Ситораи кавкабаи офтоби харгоҳӣ
ستاره کوکبه آفتاب خرگاهی
Ба лоҷуварди уфуқ таҳ кашида биркаи шаб
به لاجورد افق ته کشیده برکه شب
Мау ситора тапидани гирифта чун моҳӣ
مه و ستاره تپیدن گرفته چون ماهی
Салои риҳлат шаб доду талъати хуршед
صلای رحلت شب داد و طلعت خورشید
Хурӯси деҳкада аз сиҳаҳи саҳаргоҳӣ
خروس دهکده از صیحه سحرگاهی
Ба ҷустуҷӯии ту эй субҳ дар шубони сиёҳ
به جستجوی تو ای صبح در شبان سیاه
Басо ки қофила оҳ кардаам роҳӣ
بسا که قافله آه کردهام راهی
Хдиўи харгаҳӣ бар хайма гӯ бизан берун
خدیو خرگهی بر خیمه گو بزن بیرون
Чу меҳри такя ба шамшеру мғФри шоҳӣ
چو مهر تکیه به شمشیر و مغفر شاهی
Аҷаби мадор ба шамшер ӯ ғубори қурун
عجب مدار به شمشیر او غبار قرون
Чаро ки оинаи ошиқон буд оҳӣ
چرا که آینهٔ عاشقان بُوَد آهی
Намонда чашмаи оби бақо ба зулмати даҳр
نمانده چشمه آب بقا به ظلمت دهر
Ба ҷузи чароғи ҷамоли бақиятаи аллоҳӣ
به جز چراغ جمال بقیت اللهی
Броӣ аз уфуқ эй машъали ҳидояти шарқ
برآی از افق ای مشعل هدایت شرق
Барор гилаи ин гмрҳони зи гумроҳӣ
برآر گله این گمرهان ز گمراهی
зи соя эй ки ба хоки афкании хушам чаҳ кунам
ز سایهای که به خاک افکنی خوشم چه کنم
эй арши куҷоу кабӯтари чоҳӣ
همای عرش کجا و کبوتر چاهی
Малик ба саҷдаи одам ба калак мижгон зад
ملک به سجدهٔ آدم به کلک مژگان زد
Бар остони ту тўқиъи осмони ҷоҳӣ
بر آستان تو توقیع آسمانجاهی
Хушам ки нақли ҳадисати фитода дар афвоҳ
خوشم که نقل حدیثت فتاده در افواه
Басо ки нас ҳадисаст нақли афвоҳӣ
بسا که نصّ حدیث است نقل افواهی
Бишоратӣ ба худои хондану худо дидан
بشارتی به خدا خواندن و خدا دیدن
Ки ин башари ҳама худбинӣасту худхоҳӣ
که این بشر همه خودبینی است و خودخواهی
Дилӣ ки оинаи гардони шоҳиди ғайбии сет
دلی که آینهگردان شاهد غیبیست
Чаҳ айб дорадаш аз сари ғайби огоҳӣ
چه عیب داردش از سرّ غیب آگاهی
Ба гӯши онкии садои худо наме шунӯд
به گوش آنکه صدای خدا نمیشنود
Ҳадиси ишқи ман афсонае буд воҳӣ
حدیث عشق من افسانهای بود واهی
Ту кӯҳу коҳ чаҳ доне ки шаҳрёро чист
تو کوه و کاه چه دانی که شهریارا چیست
Ба кӯҳи меҳнати ман байну чеҳраи коҳӣ
به کوه محنت من بین و چهره کاهی