( субҳ шуд ва аз ҳар самт , садои азон баланд шуд ! гуё ки аз Фариштагон , садоӣ қуръон меояд ! ! ! садое мисли он намеёбам , бигзоред бигӯям ки агар садоӣ ҷон шунида мешуд , ба он шабиҳ буд ! ! ! ) ( гуё басон даврон кӯдакем ки дар гоҳўораҳ орамидаам , садои меҳрбони модарами бароям лолое мегуяд ! ё инки дар сафар ҳастам ва бедорам мекунанд ки бархез то ба мақсад бирасем ! занги шутур навохта мешавад ки корвон дорад убӯр мекунад ! ! ! ) ( ё инки чӯпон , гӯсфандонро парокандааст ва дар кӯҳ не мезанад ва ин садои чӯпон дар гӯши гӯсфандони руъё май офаринад ! ! ! агар ҷисмами ҳам пер шуда бошад , ҳануз ишқами пер нашудааст ! ва дар гӯшам ҳануз садои ҷавонӣ танин андозаст ! ! ! ) ( ё инки замон бо ман киштии гирифтау маро ба замин кӯбидааст !у шеър ва навишта ҳоем ҳамонанди садои паҳлавон ба замин хӯрдааст ! ! ! охируззамон шудау гӯш фаро диҳед ки фарёди кумаки хоҳии мардум , аршро ба ларза дарме оварад ! ! ! ) ( пойиз инсонӣасту ҷонҳо ҳамонанди барги пойизӣ ба замин мерезанд ! баргҳои пойизӣ вақте мерезанд , пойизи ҳамонанди соз , нола сар медиҳад ! чиҳил соласт ки зиндонӣаму дигари он садои муассир боқӣ намемонад ! агар садои ман бетаъсир ҳам бошад , ту ин садоӣ кам арзишро аз ман қабул фармо ! ! ! ) ( агар садои ман ҳам баланд шавад , бояд ки фӯҳш бидиҳам . . . Мардум гуруснаанду садои баду бироаҳи баланд шудааст ! ! ! ин садоро дар наворӣ захира кунед то ин кӯдакон , рӯзӣ бо шавқи тамом ба истиқболи ин садоӣ аз мо ба ёдгор монда бираванд ! ! ! ) ( агар дар садои ҷозиба вуҷӯд дошта бошад , инсонро ба сӯии худ ҷалб мекунад ! бибинед ки дар инқилоб , садои сардори қаҳрамони мо , озодиро ба армағон оварад ! ! ! агар инсон пер шавад , гӯшҳояш сангин мешаванд ! ва гуё дар ин гӯши бечора , садои замон ғурраш мекунад ! ! ! ) ( ҳангоми саҳар , ба ин сукут жарф бингар ки кадомин навор метавонад ин садои ҷовдонро забти намояд ? ! ! ! шаҳрёро ! ин сути занҳо маро неш мезананд ! ман чаҳ кунам ки садои мор ба садои сут шабоҳат дорад ? ! ! ! ) 1355

(صبح شد و از هر سمت ، صدای اذان بلند شد ! گویا که از فرشتگان ، صدای قرآن می آید !!! صدایی مثل آن نمی یابم ، بگذارید بگویم که اگر صدای جان شنیده می شد ، به آن شبیه بود !!!)(گویا بسان دوران کودکیم که در گاهواره آرمیده ام ، صدای مهربان مادرم برایم لالایی می گوید ! یا اینکه در سفر هستم و بیدارم می کنند که برخیز تا به مقصد برسیم ! زنگ شتر نواخته می شود که کاروان دارد عبور می کند !!!)(یا اینکه چوپان ، گوسفندان را پراکنده است و در کوه نی می زند و این صدای چوپان در گوش گوسفندان رویا می آفریند !!! اگر جسمم هم پیر شده باشد ، هنوز عشقم پیر نشده است ! و در گوشم هنوز صدای جوانی طنین انداز است !!!)(یا اینکه زمان با من کشتی گرفته و مرا به زمین کوبیده است ! و شعر و نوشته هایم همانند صدای پهلوان به زمین خورده است !!! آخرالزّمان شده و گوش فرا دهید که فریاد کمک خواهی مردم ، عرش را به لرزه درمی آورد !!!) (پاییز انسانی است و جان ها همانند برگ پاییزی به زمین می ریزند ! برگ های پاییزی وقتی می ریزند ، پاییز همانند ساز ، ناله سر می دهد ! چهل سال است که زندانی ام و دیگر آن صدای مؤثر باقی نمی ماند ! اگر صدای من بی تأثیر هم باشد ، تو این صدای کم ارزش را از من قبول فرما !!!)(اگر صدای من هم بلند شود ، باید که فحش بدهم ... مردم گرسنه اند و صدای بد و بیراه بلند شده است !!! این صدا را در نواری ذخیره کنید تا این کودکان ، روزی با شوق تمام به استقبال این صدای از ما به یادگار مانده بروند !!!)(اگر در صدا جاذبه وجود داشته باشد ، انسان را به سوی خود جلب می کند ! ببینید که در انقلاب ، صدای سردار قهرمان ما ، آزادی را به ارمغان آورد !!! اگر انسان پیر شود ، گوشهایش سنگین می شوند ! و گویا در این گوش بیچاره ، صدای زمان غرّش می کند !!!)(هنگام سحر ، به این سکوت ژرف بنگر که کدامین نوار میتواند این صدای جاودان را ضبط نماید ؟!!! شهریارا ! این سوت زن ها مرا نیش می زنند ! من چه کنم که صدای مار به صدای سوت شباهت دارد ؟!!!) ۱۳۵۵