Падар , хоҳад бабради зулфакон чун камандаш ро

پدر، خواهد ببرّد زلفکان چون کمندش را

Писари ҳайрон , ки чун созад гирифторони бандаш ро

پسر حیران، که چون سازد گرفتاران بندش را

Кунад кӯтоҳ , даст аз зулф ва аз лаъли шукри хндш

کند کوتاه، دست از زلف و از لعل شکر خندش

Надонад кин ду ҳиндӯ , посбононнди қандаш ро

نداند کاین دو هندو، پاسبانانند قندش را

Сапандаши холу дӯдаши зулфу оташ , партави рӯйиш

سپندش خال و دودش زلف و آتش، پرتو رویش

Абас бедӯд май хоҳӣ бар ин оташ , сапандаш ро

عبث بی‌دود می‌خواهی بر این آتش، سپندش را

Накарда ҳеҷ абрӯи хам ба қатъ зулф ме монад

نکرده هیچ ابرو خم به قطع زلف می‌ماند

Камондорӣ ки дод аз даст ар печони камандаш ро

کمانداری که داد از دست ار پیچان کمندش را

Сабӯҳӣ он қадр нагузошт он зулфи дўтои барҷо

صبوحی آنقدر نگذاشت آن زلف دوتا برجا

Кигирӣ як шабу бӯсии ду лаъли нӯшхандаш ро

که گیری یک شب و بوسی دو لعل نوشخندش را