Агар рӯзии бадасти орми сари зулфнигорам ро

اگر روزی بدست آرم سر زلف نگارم را

Шуморами мӯ ба мӯи шарҳи ғами шабҳои торам ро

شمارم مو به مو شرح غم شب‌های تارم را

Барои ҷони супурдан , кӯии ҷонон орзӯ дорам

برای جان سپردن، کوی جانان آرزو دارم

Ки шояд бо ду сайл ӯ , баради хоки мазорам ро

که شاید با دو سیل او، برد خاک مزارم را

Надорам ҳоҷати фасли баҳорон бо гулу гулшан

ندارم حاجت فصل بهاران با گل و گلشن

Ба боғи ҳасан агар байнамнигор глъзорм ро

به باغ حسن اگر بینم نگار گلعذارم را

Бигард оризаш чун сабз шуд хат , ман ба дил гуфтам

بگرد عارضش چون سبز شد خط،من به دل گفتم

Сияҳи байни рӯзгорамро , хазон бингар баҳорам ро

سیه بین روزگارم را، خزان بنگر بهارم را

Таманнои доштами айни висолаш дар шаби ҳиҷрон

تمنّا داشتم عین وصالش در شب هجران

Сабои бўӣӣ аз он овараду барад аз дили қарорам ро

صبا بوئی از آن آورد و برد از دل قرارم را

Бидон умед аз эҳсон ки дар поиш фишонам ҷон

بدان امید از احسان که در پایش فشانم جان

Ки аз шафқати бадасти оради дили умедворам ро

که از شفقت به دست آرد دل امیدوارم را

Марӣзи ишқро набӯд дўоӣии ғайри ҷон додан

مریض عشق را نبود دوائی غیر جان دادن

Магари васл ту созад чора , дарди интизорам ро

مگر وصل تو سازد چاره، درد انتظارم را

Чу ёрами сохт бо ағёр ва ман ҷон додам аз ҳасрат

چو یارم ساخت با اغیار و من جان دادم از حسرت

Бигӯед эй бародари он бути носозгорм ро

بگویید ای برادر آن بت ناسازگارم را

Сабӯҳиро саги дарбон худ хонд он парӣ аз меҳр

صبوحی را سگ دربان خود خواند آن پری از مهر

Миёни ошиқони афзӯдаи қадару эътиборам ро

میان عاشقان افزوده قدر و اعتبارم را