Аё сайёд раҳмӣ кун , маранҷон ним ҷонам ро

ایا صیّاد رحمی کن، مرنجان نیم‌جانم را

Бикун болу пурм , аммо мсўзони устихонам ро

بکَن بال و پرم، امّا مسوزان استخوانم را

Агар қасд шикорам доштӣ инак асирами ман

اگر قصد شکارم داشتی اینک اسیرم من

Дигар аз боғи беруни шӯ , мсўзони ошёнам ро

دگر از باغ بیرون شو، مسوزان آشیانم را

Ба гардани бастае чун ришта бар пои занҷирам

به گردن بسته‌ای چون رشتهٔ بر پای زنجیرم

Мурувват кун иҷозати даҳ ки бигушоем забонам ро

مروّت کن اجازت ده که بگشایم زبانم را

Ба перомуни гул аз баси халидаи хор дар поем

به پیرامون گُل از بس خلیده خار در پایم

Шудаи хунини баҳр ҷое чамани бинии нишонам ро

شده خونین بهر جایی چمن بینی نشانم را

Дар ин кунҷи қафаси давр аз гулистон , сӯхтам , мардум

در این کنج قفس دور از گلستان، سوختم، مُردم

Хабар кун эй сабо аз ҳоли зорам , боғбонам ро

خبر کن ای صبا از حال زارم، باغبانم را

зи тнҳоӣии дилам хӯн шуд , худоро муҳаррами розӣ

ز تنهائی دلم خون شد، خدا را محرم رازی

Ки бинивисам басӯии дӯстонам , достонам ро

که بنویسم بسوی دوستانم، داستانم را

Ман бечораи он рӯзӣ ба қатли худ яқин кардам

من بیچاره آن روزی به قتل خود یقین کردم

Ки дидам тоза бо гург улфатӣ бошад , шубонам ро

که دیدم تازه با گرگ اُلفتی باشد، شبانم را

Асирами сохт дар дасти қазоу панҷаи душман

اسیرم ساخت در دست قضا و پنجهٔ دشمن

Дўчори хоб ғифлат кард аз аввали посбонам ро

دوچار خواب غفلت کرد از اوّل پاسبانم را