Хайёти писарӣ буд ба дасташи Мокӯ

خیّاط پسری بود به دستش ماکو

Гуфтам ки дилӣ ки бардае аз мо кӯ

گفتم که دلی که برده‌ای از ما کو

Гуфто ки дили ту дар кафи ман хӯн шуд

گفتا که دل تو در کف من خون شد

Аз ӯ асарӣ агар бихоҳӣ Мокӯ

از او اثری اگر بخواهی ماکو