Бастаам боз , ба паймона май паймон ро

بسته‌ام باز، به پیمانهٔ می پیمان را

То зи паймона метоза кунам имон ро

تا ز پیمانهٔ می تازه کنم ایمان را

Ҷузи дили ман ки занад , як тана бар он хами зулф

جز دل من که زند، یک‌تنه بر آن خم زلف

Каси надидаи сет ки гӯ латма занад чавгон ро

کس ندیده‌ست که گو لطمه زند چوگان را

Дили рабӯдии зи ману ҷон ба ту хоҳам додан

دل ربودی ز من و جان به تو خواهم دادن

Миннат аз бахти кашам чун бисипорам ҷон ро

منّت از بخت کشم چون بسپارم جان را

Дид то чоҳи занхдони туро Юсуфи дил

دید تا چاه زنخدان تو را یوسف دل

Баргузед аз ҳамаи офоқ чаҳу зиндон ро

برگزید از همه آفاق چه و زندان را

Гар расад даст ба он зулфи дарозами рӯзӣ

گر رسد دست به آن زلف درازم روزی

Мӯ ба мӯи шарҳи даҳум бо ту шаби ҳиҷрон ро

مو به مو شرح دهم با تو شب هجران را

Дӯш гуфтӣ баталаб ҳар чаҳ ки хоҳӣ аз мо

دوش گفتی بطلب هر چه که خواهی از ما

Аз ту беҳтар чаҳ буд то ки бихоҳам он ро

از تو بهتر چه بوَد تا که بخواهم آن را

Гар ишораи з лабат ҳаст ки ҷон бояд дод

گر اشاره ز لبت هست که جان باید داد

Пеши марҷони ту қадре набӯд мари ҷон ро

پیش مرجان تو قدری نبود مر جان را

Ба ҷҳимм мабар эй дӯст ки аз ҳиммати ишқ

به جحیمم مبر ای دوست که از همّت عشق

Рашки фирдавс ба ёд ту кунам нирон ро

رشک فردوس به یاد تو کنم نیران را

Гар ба ҷинат биравам бози туро ме ҷӯям

گر به جنّت بروم باز تو را می‌جویم

Толиби дӯст « вафое » чаҳ кунад ризвон ро

طالب دوست «وفایی» چه کند رضوان را