эй марои ҳам қиблаи ҳам молики рқоб

ای مرا هم قبله هم مالک رقاب

эй ба чархи ақлу дониши офтоб

ای به چرخ عقل و دانش آفتاب

эй ки аз девони муншии азал

ای که از دیوان منشی ازل

Шуд « вафое » вафодорати хитоб

شد «وفایی» وفادارت خطاب

эй ки гулзори бадеъи назм ро

ای که گلزار بدیع نظم را

Обёрӣ карда калакат чун саҳоб

آبیاری کرده کلکت چون سحاب

эй ки пеши раъй ва рӯй равшанат

ای که پیش رأی و روی روشنت

Рӯзу шаб дар саҷдаи моҳу офтоб

روز و شب در سجده ماه و آفتاب

эй ҳумоюни нома ӣ Аммони ъиўн

ای همایون نامه ی عمان عیون

Каз муҳӣти хотирати ҷусти иншеъоб

کز محیط خاطرت جُست انشعاب

Чун ба ман оварад пайки неки пай

چون به من آورد پیک نیک پی

Хонд ӯро фасли фаслу боби боб

خواند او را فصل فصل و باب باب

Тоби хаташ шуъла зад бар чашми ман

تاب خطّش شعله زد بر چشم من

Ончунон каз чашми меҳри ангези доб

آنچنان کز چشم مهر انگیز داب

Рехти ҷзру мади лафзу маънӣ аш

ریخت جزر و مد لفظ و معنی اش

Дар канорам дар ҷаҳон дар хўшоб

در کنارم در جهان درّ خوشاب

Кард фаррухи лафзаш аз фархундагӣ

کرد فرّخ لفظش از فرخندگی

Ҷони Форси тоза чун аҳди шабоб

جان فارس تازه چون عهد شباب

зи истиороташ чу гаштам бо насиб

ز استعاراتش چو گشتم با نصیب

Дар сухан санҷӣ шудам комили нассоб

در سخن سنجی شدم کامل نصاب

Дар фунуни фаслу абвоби ҳукм

در فنون فصل و ابواب حکم

Буд монои дафтари фасли улхитоб

بود مانا دفتر فصل الخطاب

Машки соеи мидодаш нофа дид

مشک ساییّ مدادش نافه دید

Машк нобаш шуд дубораи хӯни ноб

مشک نابش شد دوباره خون ناب

Ҳарки дид он нофау гуфтору хат

هرکه دید آن نافه و گفتار و خط

Гуфт « мозои анаи шии ъҷоб »

گفت «ماذا انّهُ شئٌ عُجاب»

Ин сухангӯ кист ёрб каз дамаш

این سخنگو کیست یارب کز دمش

Мағзи гетӣ пар шуд аз буии гулоб

مغز گیتی پر شد از بوی گلاب

Ин « вафое » қиблаи гоҳ « Форс » аст

این «وفایی» قبله گاه «فارس» است

Каз фусуни оташ бар ангезади зи об

کز فسون آتش بر انگیزد ز آب