эй форсӣ ки бар фарси табъи форсӣ

ای فارسی که بر فرس طبع فارسی

Ҳастӣ саворау дгарони неи саворҳо

هستی سواره و دگران نی سوارها

Ваии шоирӣ ки чун фарси табъ зин кунӣ

وی شاعری که چون فرس طبع زین کنی

Шеъроти ҷони сипар , шуъаро , паии сипорҳо

شعرات جان سپر، شعرا، پی سپارها

Ҳастӣ ту худ Заҳири Заҳӣрӣу анварӣ

هستی تو خود ظهیر ظهیری و انوری

Дорад зи ту камоли камоли ифтихорҳо

دارد ز تو کمال کمال افتخارها

Гар шеъри обдор ту хонанд дар чаман

گر شعر آبدار تو خوانند در چمن

Гардад асал чу оби равони зи обшорҳо

گردد عسل چو آب روان ز آبشارها

Мутриб агар бибандади шеърат ба тори тор

مطرب اگر ببندد شعرت به تار تار

Мастӣ диҳад чу бодаи Баму зери торҳо

مستی دهد چو باده بم و زیر تارها

Гар мадҳи хоргўиӣ вагар ҳаҷв гул кунӣ

گر مدح خارگویی و گر هجو گل کنی

Булбули баради таматтуъ чун гули зи хорҳо

بلبل برد تمتّع چون گل ز خارها

Аз раъии равшани ту ки шамъӣаст длФрўз

از رأی روشن تو که شمعی است دلفروز

Вази гулшани хаёли ту ва он баҳорҳо

وز گلشن خیال تو و آن بهارها

Резад , ба базмат аз пари парвонаи ангабин

ریزد، به بزمت از پر پروانه انگبین

Хезади зи хоки Кувайти булбули ҳазорҳо

خیزد ز خاک کویت بلبل هزارها

Бо корвони зи табъи равони сохтӣ равон

با کاروان ز طبع روان ساختی روان

Аз баҳри бандаи қаду шукри тангу борҳо

از بهر بنده قد و شکر تنگ و بارها

Ин бандаро набӯд ивази қанду шукрӣ

این بنده را نبود عوض قند و شکّری

ё лаълу гавҳарӣ ки намоями нисорҳо

یا لعل و گوهری که نمایم نثارها

Гаштам наёфтам магари ин мушт аз хзФ

گشتم نیافتم مگر این مُشت از خزف

Ореи баҳорҳо шуда яксар қФорҳо

آری بحارها شده یکسر قفارها

Чандеаст дил фусурдаам аз шеъру шоирӣ

چندیست دل فسرده ام از شعر و شاعری

Аз шоирӣаст нангаму зошъори орҳо

از شاعریست ننگم و زاشعار عارها

Шуд нохуни хаёли ту мизроби ҷони чунон

شد ناخن خیال تو مضراب جان چنان

Коўтор ман кунанд фиғони ҳамчуи торҳо

کاوتار من کنند فغان همچو تارها

Ҳргаҳ ки ёд , мекунам аз аҳди дӯстон

هرگه که یاد، می کنم از عهد دوستان

Уфтад зи иштиёқ ба ҷонами шарорҳо

افتد ز اشتیاق به جانم شرارها

Шавқи лақои ҷонони пои дилами чунон

شوق لقای جانان پای دلم چنان

Бардаи зҷо , ки рафта задаст ихтиёрҳо

برده زجا، که رفته زدست اختیارها

Бошад марои таъаллуқи хотир ба он диёр

باشد مرا تعلّق خاطر به آن دیار

Бар ҳазратӣ ки бардаи зи ҷонами қарорҳо

بر حضرتی که بُرده ز جانم قرارها

Номаш барам чигуна ки номаҳраманд халқ

نامش برم چگونه که نامحرمند خلق

Мастур , ба зчшми бади рӯзгорҳо

مستور، به زچشم بد روزگارها

Маҷҳӯл қадар ӯст чу май пеши зоҳидӣ

مجهول قدر اوست چو می پیش زاهدان

ё ҳамчуи мусҳафӣ ба кафи зўолхморҳо

یا همچو مصحفی به کف ذوالخمارها

Гар мадҳ ӯ намоям бо сад ҳазор шеър

گر مدح او نمایم با صد هزار شعر

Но гуфтаам ҳануз яке аз ҳазорҳо

نا گفته ام هنوز یکی از هزارها

Ганҷӣаст пари зи гавҳар ва ҳастӣ тилисм ӯ

گنجیست پُر ز گوهر و هستی طلسم او

Баҳрӣаст беканора ва мо , дар канорҳо

بحریست بی کناره و ما، در کنارها

Ҷоногар аҳли дардӣ ӯро бибин ки ӯ

جانا گر اهل دردی او را ببین که او

Беҳтар буд туро , зи ҳамаи ғмгсорҳо

بهتر بود ترا، ز همه غمگسارها

Ман ошиқам бар ӯ агар инам буд гуноҳ

من عاشقم بر او اگر اینم بود گناه

ё ҳбзо аз ин шараф ва эътиборҳо

یا حبّذا از این شرف و اعتبارها

Ҳаргизи вафои зи ғайр « вафое » мҷу ки нест

هرگز وفا ز غیر «وفایی» مجو که نیست

Ҷузи номӣ аз вафо ба тамоми диёрҳо

جز نامی از وفا به تمام دیارها