Оҳ аз дамӣ ки рӯ ба раҳ оварад корвон

آه از دمی که رو به ره آورد کاروان

Бар ҳафтум осмон шуд аз он корвони фиғон

بر هفتم آسمان شد از آن کاروان فغان

Як корвони тамоми зан ва Тифл хӯрд сол

یک کاروان تمام زن و طفل خورد سال

Аз ҷаври чарх бекас ва дар , банди нокасон

از جور چرخ بی کس و در، بند ناکسان

Як тан набӯд муҳаррамашони ғайри обидин

یک تن نبود محرمشان غیر عابدین

Он ҳам алилу зору гирифтору нотавон

آن هم علیل و زار و گرفتار و ناتوان

Мардони корвони ҳама бесар ба рӯй хок

مردان کاروان همه بی سر به روی خاک

Сарҳо , ба найза бо сари солори корвон

سرها، به نیزه با سرِ سالار کاروان

Ошӯби ҳашари шӯр қиёмат шуд ошкор

آشوبِ حشر شور قیامت شد آشکار

Чун сӯй қатлгоҳ шуд он корвони равон

چون سوی قتلگاه شد آن کاروان روان

Диданди сарварони ҳама тан дода бар қазо

دیدند سروران همه تن داده بر قضا

Дил бар қадари ниҳода ва сар дода бар синон

دل بر قدر نهاده و سر داده بر سنان

Танҳои маҳвашони ҳамаи афтода бар замин

تن های مهوشان همه افتاده بر زمین

Ҳар як чу офтобӣу бартари зи осмон

هر یک چو آفتابی و برتر ز آسمان

Бетоб бар замини ҳамаи афкандаи хеш ро

بی تاب بر زمین همه افکنده خویش را

Аз ноқаҳо чу барги хазони мавсими хазон

از ناقه ها چو برگ خزان موسم خزان

Занҳои бебародару атфол бе падар

زن های بی برادر و اطفال بی پدر

Ҳаряк кашида дар бар худ пайкарӣ чу ҷон

هریک کشیده در بر خود پیکری چو جان

Он булбулони зор , ба гулзори қатлгоҳ

آن بلبلان زار، به گلزار قتلگاه

Чун ҷисми глрхони ҳама аз дида хӯн фишон

چون جسم گلرخان همه از دیده خون فشان

Ҳар булбулии зи доғи гулӣ бо ҳазор , шӯр

هر بلبلی ز داغ گلی با هزار، شور

Афкандаи ғулғулӣ ки гулами рафта аз миён

افکنده غلغلی که گلم رفته از میان