Шаҳ дайн гуфт ба тани захми маро , марҳам азуаст
شه دین گفت به تن زخم مرا، مرهم ازوست
Шукр ӯро ки марои аҳду вафои муҳкам аз ӯст
شکر او را که مرا عهد و وفا محکم از اوست
Ғамӣ ар , ҳаст марои шодам аз он кон ғам азуаст
غمی ار، هست مرا شادم از آن کان غم ازوست
« ба ҷаҳони хуррам аз онам ки ҷаҳон хуррам азуаст »
«به جهان خرم از آنم که جهان خرّم ازوست»
« ошиқам бар ҳамаи олам ки ҳама олам азуаст »
«عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست»
Басӣ аз марги азизон шудаи корами мушкил
بسی از مرگ عزیزان شده کارم مشکل
Дил ба ҷузи кушта шудан нест ба чизеи моил
دل به جز کشته شدن نیست به چیزی مایل
Шӯри ишқӣ ки маро , дар сару шўқист ба дил
شور عشقی که مرا، در سر و شوقیست به دل
« на фалаки рости мусаллам на маликро ҳосил »
«نه فلک راست مسلّم نه ملک را حاصل»
« ончӣ дар сари сувидоӣ банӣ одам азуаст »
«آنچه در سرّ سویدای بنی آدم ازوست»
Шавқи ҷон бохтанами шоҳиди хуши мисоқист
شوق جان باختنم شاهد خوش میثاقیست
Бигузарам аз сари ҷон кин равиши мштоқист
بگذرم از سرِ جان کاین روش مشتاقیست
То марои ишқ ҳусайнаст ва ба тан ҷон боқӣаст
تا مرا عشق حسین است و به تن جان باقیست
« ба ҳаловат бихӯрам заҳр , ки шоҳиди соқист »
«به حلاوت بخورم زهر، که شاهد ساقیست»
« ба иродат бикашам дард , ки дармон ҳам азуаст »
«به ارادت بکشم درد، که درمان هم ازوست»
Гуфт агар бар сари ман тир чу борони борад
گفت اگر بر سر من تیر چو باران بارد
ё фалаки доғи азизон ба дилами бигузорад
یا فلک داغ عزیزان به دلم بگذارد
Бода аз мстбаҳ ӣ ишқи маро хуш дорад
باده از مصطبه ی عشق مرا خوش دارد
« ғаму шодӣ бар ошиқ чаҳ тафовут дорад »
«غم و شادی بر عاشق چه تفاوت دارد»
« соқио бода бидиҳ шодии он кин ғам азуаст »
«ساقیا باده بده شادی آن کاین غم ازوست»
Тири адуон ба камонҳо ҳама дар , зиҳ бошад
تیر عدوان به کمانها همه در، زه باشد
Захми пайкон ба танам аз , ки воз ма бошад
زخم پیکان به تنم از، که واز مه باشد
Назари дӯст чу бар ман мутаваҷҷеҳ бошад
نظر دوست چو بر من متوجّه باشد
« захми хунинам агар , ба нашавад , ба бошад »
«زخم خونینم اگر، به نشود، به باشد»
« хунаки он захм ки ҳар лаҳзаи маро , марҳам азуаст »
«خُنک آن زخم که هر لحظه مرا، مرهم ازوست»
Ҳар ки мастона наад пой ба майхонаи умр
هر که مستانه نهد پای به میخانهٔ عمر
Лоҷарам пар кунадаш соқӣ , паймонаи умр
لاجرم پُر کندش ساقی، پیمانهٔ عمر
эй « вафое » чу бирезад , пари парвонаи умр
ای «وفایی» چو بریزد، پر پروانهٔ عمر
« саъдё чун бикунади сайли фанои хонаи умр »
«سعدیا چون بِکند سیل فنا خانهٔ عمر»
« дили қавии дор , ки бунёди бақо муҳкам азуаст »
«دل قوی دار، که بنیاد بقا محکم ازوست»