Парешони ҳоли мардӣ аз , зару мол

پریشان حال مردی از، زر و مال

Дил ӯ буд моломоли омол

دل او بود مالامالِ آمال

Збс май буд муҳтоҷу парешон

زبس می بود محتاج و پریشان

з « кодолФқр » куфрӣ дошт пинҳон

ز «کادالفقر» کفری داشت پنهان

Чу ҳолаш буд , дарҳами дарҳамии қалб

چو حالش بود، دَرهم دِرهمی قلب

Намӯдӣ сикка то нафъӣ кунад ҷалб

نمودی سکّه تا نفعی کند جلب

Ҷузи ин санъат дигар чизе набӯдаш

جز این صنعت دگر چیزی نبودش

з бе чизеи ғам дил ме фузудаш

ز بی چیزی غم دل می فزودش

Бузади он сикка оварадаш ба бозор

بزد آن سکّه آوردش به بازار

Ба ҳар кас дод , рад кардаш ба озор

به هر کس داد، رد کردش به آزار

Қазоро буд баққолӣ дар он кӯй

قضا را بود بقالی در آن کوی

Ки хеши ҳамчуи рӯйиш буд некӯӣ

که خویش همچو رویش بود نیکوی

Ба шуғли хештани он марди баққол

به شغل خویشتن آن مرد بقّال

зи аҳли ҳоли пинҳон буд дар қол

ز اهل حال پنهان بود در قال

Чу омад назд он баққоли хўшхў

چو آمد نزد آن بقّال خوشخو

Гирифт он қалб аз ӯ бо рӯй некӯ

گرفت آن قلب از او با روی نیکو

Чунин пиндошти он қалби дағали кор

چنین پنداشت آن قلب دغل کار

Ки набӯд мард аз қалбаши хабардор

که نبود مرد از قلبش خبردار

Задӣ он сиккаро ҳар рӯзи он қалб

زدی آن سکّه را هر روز آن قلب

Чу оварадӣ накардӣ ӯ зхўди салб

چو آوردی نکردی او زخود سلب

Тамоми умри кор ҳар ду ин буд

تمام عمر کار هر دو این بود

Ки ин доду ситад бо ҳам қарин буд

که این داد و سِتد با هم قرین بود

На ӯ мекард тарки бади фаъолӣ

نه او می کرد ترک بد فعالی

На ин як тарки ин неки хисолӣ

نه این یک ترک این نیک خصالی

Ман он қалби дағали он бади фаъолам

من آن قلب دغل آن بد فعالم

Туе баққоли хубу хуши хисолам

تویی بقّال خوب و خوش خصالم

« вафое »ро шавад ёрб забони лол

«وفایی» را شود یارب زبان لال

Ки баққоли офаринро хонд баққол

که بقّال آفرین را خواند بقّال

На баққолии ту баққоли офарӣнӣ

نه بقّالی تو بقّال آفرینی

Ки баққол аз ту дорад ин Аминӣ

که بقّال از تو دارد این امینی

Ту ин қалби дағал табдил бинмо

تو این قلب دغل تبدیل بنما

Ба табдили дағал таъҷил бинмо

به تبدیل دغل تعجیل بنما

Ҷузи ин қалби дағал чизе надорам

جز این قلب دغل چیزی ندارم

Ба табдилаши зи ту умедворам

به تبدیلش ز تو امیدوارم

Ки аз ман кас намегирад , ба ҳеҷаш

که از من کس نمی گیرد، به هیچش

Бигир ӯро ва дар раҳмат бипечаш

بگیر او را و در رحمت بپیچش

Агар бошад дукони раҳматати боз

اگر باشد دکّان رحمتت باز

Кунам зини қалб бар афлокёни ноз

کنم زین قلب بر افلاکیان ناز

Вагар дукон раҳмат ҳаст масдӯд

وگر دکّان رحمت هست مسدود

Зар беайб бўзр ҳаст мардӯд

زر بی عیب بوذر هست مردود

Агар салмон биорад хирмани зар

اگر سلمان بیارد خرمن زر

Чу ман ӯ ҳам бимонад дар пас дар

چو من او هم بماند در پس در

Вале дар гӯш ҷонам ояд овоз

ولی در گوش جانم آید آواز

Ки бошад боби раҳмат то абади боз

که باشد باب رحمت تا ابد باز

Худовандо , ту аз ин дар мронм

خداوندا، تو از این در مرانم

Ки ҷузи ин дар , дар дигар надонам

که جز این در، در دیگر ندانم

Аз он рӯзӣ ки ман донистам ин дар

از آن روزی که من دانستم این در

Буд умедам аз хавфами фузунтар

بود امّیدم از خوفم فزونتر

Вале тарс аз умед хеш дорам

ولی ترس از امید خویش دارم

зи сидқу кизб ӯ ташвиш дорам

ز صدق و کذب او تشویش دارم

Ба умед аз ту ҳам бояд мадади ҷуст

به امّید از تو هم باید مدد جُست

Умеди содиқ ар , бошад ҳам аз тест

امید صادق ار، باشد هم از تست

Худоё ,гар умедам ҳаст маъюб

خدایا، گر امیدم هست معیوب

Умедамро умедӣ кун хушу хуб

امیدم را امیدی کن خوش و خوب

Ту умеди маро умед бинмоӣ

تو امّید مرا امید بنمای

Ба сидқи он маро тайид бинмоӣ

به صدق آن مرا تائید بنمای

Ки ман аз хештан чизе надорам

که من از خویشتن چیزی ندارم

Ба умед аз ту ҳам умедворам

به امّید از تو هم امّیدوارم

Чароғамрогар аз ту нест нурӣ

چراغم را گر از تو نیست نوری

зи саъй ман назояд ғайри даврӣ

ز سعی من نزاید غیر دوری

Буна аз бандагии миннат ба ҷонам

بنه از بندگی منّت به جانم

Ки ин беҳтари зи малики ҷовдонам

که این بهتر ز ملک جاودانم

Гарм дар бандагии ёрии намое

گرم در بندگی یاری نمایی

намехоҳам ҷузи ин аҷру ҷазое

نمی خواهم جز این اجر و جزایی

Ҳаминам бас ки изн кор дорам

همینم بس که اذن کار دارم

Чаҳ муздӣ ба аз ин даркор дорам

چه مزدی به از این درکار دارم

зи ёрами музди хизмати ин буд бас

ز یارم مزد خدمت این بود بس

Ки хизмат кор ӯем не дигар кас

که خدمت کار اویم نی دگر کس

Кадомин давлатами хуштар аз ин аст

کدامین دولتم خوشتر از این است

Ки хизмати хизмати он нозанин аст

که خدمت خدمت آن نازنین است

Чаҳ муздии беҳтарам аз бандагӣ ҳаст

چه مزدی بهترم از بندگی هست

Хуши он соъат ки ин давлат диҳад даст

خوش آن ساعت که این دولت دهد دست

Аз он дилбари ҳамин баси музди корам

از آن دلبر همین بس مزدِ کارم

Ки кард аз баҳри хизмати ихтиёрам

که کرد از بهر خدمت اختیارم

Буд беҳтари зи сад хулду ҷнонм

بود بهتر ز صد خُلد و جنانم

Ки ман худ банда ӣ он остонам

که من خود بنده ی آن آستانم

Чаҳ муздӣ беҳтараст аз банда бӯдан

چه مزدی بهتر است از بنده بودن

Ба хоки остонаши ҷабҳа судан

به خاک آستانش جبهه سودن

Бисоз эй дӯсти моро банда ӣ хеш

بساز ای دوست ما را بنده ی خویش

Ки то фориғ шавам аз биму ташвиш

که تا فارغ شوم از بیم و تشویش

Ба зл бандагӣ медаҳ маро , сайр

به ذلّ بندگی میده مرا، سیر

Ки зиллат аз ту ба то иззат аз ғайр

که ذلّت از تو به تا عزّت از غیر

зи зл бандагӣ кун сари баландам

ز ذلّ بندگی کن سر بلندم

Раҳои даҳ зи қайд чун ва чандам

رهایی ده ز قید چون و چندم

Маро , дар бандагии чолоки гардон

مرا، در بندگی چالاک گردان

зи лавси худпарастии поки гардон

ز لوث خودپرستی پاک گردان

Ба ҳам барзани дукону манзилам ро

به هم برزن دکّان و منزلم را

Барои кор фориғ кун дилам ро

برای کار فارغ کن دلم را

Заҳри кории маро маъзул фармо

زهر کاری مرا معزول فرما

Ба кори бандагӣ машғӯл фармо

به کار بندگی مشغول فرما

Маро дар банда бӯдани сози мақҳур

مرا در بنده بودن ساز مقهور

Ним грбндаҳи созами банда бо зӯр

نیم گربنده سازم بنده با زور

Хуши он соъат ки рӯзамро шаб ояд

خوش آن ساعت که روزم را شب آید

Шабамро вақт ёрб ёрб ояд

شبم را وقت یارب یارب آید

Хуши он соъат ки бо ёдаш кунам рӯз

خوش آن ساعت که با یادش کنم روز

Ба ёдаши рӯзҳо ҳар рӯзи фирӯз

به یادش روزها هر روز فیروز

Таҷаллиҳо , чу беандоза бошад

تجلّی ها، چو بی اندازه باشد

Ба ҳар рӯзами худоӣ тоза бошад

به هر روزم خدایی تازه باشد

зи ёд ӯ кунам ширини лабам ро

ز یاد او کنم شیرین لبم را

Кашам аз сина ёрб ёрбам ро

کشم از سینه یارب یاربم را

Ба ҳар ёрб аз ӯ « лаббайкам » ояд

به هر یارب از او «لبّیکم» آید

Мадад , дар бандагиҳо , пайкам ояд

مدد، در بندگی ها، پیکم آید

Мадад , дар ёрӣам гар набӯд аз вай

مدد، در یاری ام گر نبود از وی

Наёяд ёрӣам аз ҷони паёпай

نیاید یاری ام از جان پیاپی

Мадад , дар бандагӣ мекун атоем

مدد، در بندگی می کن عطایم

Ҳамин аз дӯсти баси музд ва ҷазоем

همین از دوست بس مزد و جزایم

Ҳамин давлати бисми аз ҳазрати дӯст

همین دولت بسم از حضرت دوست

Ки гўиндм « вафое » банда ӣ ӯст

که گویندم «وفایی» بنده ی اوست

Ба ҳар дардам агар бахшеи сабурӣ

به هر دردم اگر بخشی صبوری

Намоями сабри алои дарди даврӣ

نمایم صبر الاّ دردِ دوری

Ки даврӣ оташасту оташи ангез

که دوری آتش است و آتش انگیز

Кунад дӯзахи зи даврӣ низ парҳез

کند دوزخ ز دوری نیز پرهیز