эй крбблои машриқи анвори худоӣ

ای کرببلا مشرق انوار خدایی

Зини боргаҳати ҳам сифати арши ълоиӣ

زین بارگهت هم صفت عرش علایی

Аз шаш ҷиҳату чортрФ рӯҳ физойӣ

از شش جهت و چارطرف روح فزایی

То мақтали шоҳаншаҳи хайли шуҳадое

تا مقتل شاهنشه خیل شهدایی

Сари манзили андӯҳу ғаму крбу балое

سر منزل اندوه و غم و کرب و بلایی

Як дил набӯд аз ту дамии шод дар айём

یک دل نبود از تو دمی شاد در ایّام

Шаҳри ту буд ғамкадау дашти хатарнок

شهر تو بود غمکده و دشت خطرناک

Талхаст ҳавоҳои ту дар ком чу тирёк

تلخ است هواهای تو در کام چو تریاک

Рўӣидаҳи зи заҳр ,аст ба хокати хасу хошок

روئیده ز زهر، است به خاکت خس و خاشاک

Чун зода ӣ Заҳрои халафи Сайиди лўлок

چون زاده ی زهرا خلف سیّد لولاک

Киштӣ чаҳ ҷавонон ва набӯдат з касе бок

کشتی چه جوانان و نبودت ز کسی باک

Каз оби Фуротати ҳамаро ташнаи бадии ком

کز آب فراتت همه را تشنه بدی کام

Дар дашти ту эй крбблои ҳеҷ паямбар

در دشت تو ای کرببلا هیچ پیمبر

Наниҳод қадам инки нашуд зору мукаддар

ننهاد قدم اینکه نشد زار و مکدّر

Огаҳи зи балӣоти ту гаштанди саросар

آگه ز بلیّات تو گشتند سراسر

Бар сибти расӯли ончӣ шудаи сабт ба дафтар

بر سبط رسول آنچه شده ثبت به دفتر

Дар мотами ин шаҳи ҳама бар чеҳри мунаввар

در ماتم این شه همه بر چهر منوّر

Карданд равони лؤлؤи лолои зи ду бодом

کردند روان لؤلؤ لالا ز دو بادام

Рӯзӣ ки ба саҳроӣ ту омад зи Мадина

روزی که به صحرای تو آمد ز مدینه

Ин хусрав белашгар ва бешубҳау қарина

این خسرو بی لشگر و بی شبهه و قرینه

Бо аҳли ҳарами хоссаи дили афсурдаи сакина

با اهل حرم خاصه دل افسرده سکینه

Дар шати ту бо онкии равон буд сафина

در شطّ تو با آنکه روان بود سفینه

Буданд ҳамаи хшги лабу сӯхтаи сина

بودند همه خشگ لب و سوخته سینه

Аз ҷавру ситамкории аъдоӣ бидонҷоам

از جور و ستمکاری اعدای بدانجام

То онкӣ ба рӯзи даҳуми моҳи муҳаррам

تا آنکه به روز دهم ماه محرّم

Шуд лашгар бисёр дар ин дашти фароҳам

شد لشگر بسیار در این دشت فراهم

Яксар зпии қатл ҳусайн гашта мусаммам

یکسر زپی قتل حسین گشته مصمّم

Пас шимур ба бедоду ситами гашти мақдам

پس شمر به بیداد و ستم گشت مقدّم

На бими зи яздон на зи пайғамбари хотам

نه بیم ز یزدان نه ز پیغمبر خاتم

Кард ончӣ наёяд ба гумон дар ҳамаи авҳом

کرد آنچه نیاید به گمان در همه اوهام

Чун ташнаи лаб аз ханҷар ӯ кушта шуд ин шоҳ

چون تشنه لب از خنجر او کشته شد این شاه

Офоқи пар аз ғулғула шуд то фалаки моҳ

آفاق پر از غلغله شد تا فلک ماه

Шаҳро чу заданд оташи бедод ба харгоҳ

شه را چو زدند آتش بیداد به خرگاه

Ҷбрил гуҳӣ зад ба сар ва гоҳ кашид оҳ

جبریل گهی زد به سر و گاه کشید آه

Бо кӣнаи ббрднди пас он лашгари гумроҳ

با کینه ببردند پس آن لشگر گمراه

Авлоди алиро чу асирон ба сӯии шом

اولاد علی را چو اسیران به سوی شام

То шоди намоянди зи худ оли зино ро

تا شاد نمایند ز خود آل زنا را

Карданд , ба якбораи фаромӯши худо ро

کردند، به یکباره فراموش خدا را

зи андозаи бкрднди фузуни ҷўрўҷФо ро

ز اندازه بکردند فزون جوروجفا را

Киштанд зкини панҷумии оли ъабо ро

کشتند زکین پنجمی آل عبا را

Каз баҳри чунин рӯз шафиъ ояд мо ро

کز بهر چنین روز شفیع آید ما را

Ҳам рӯзи қиёмат ба бар эзади ълом

هم روز قیامت به بر ایزد علّام

ё шоҳи шаҳидон назарӣ кун ба гадоён

یا شاه شهیدان نظری کن به گدایان

Кандар ҳурмат гашта зғми навҳаи сароён

کاندر حرمت گشته زغم نوحه سرایان

Зини турфаи балое ки надорад ҳаду поён

زین طرفه بلایی که ندارد حد و پایان

Бар аҳли Наҷафи зумра ӣ бебаргу навоён

بر اهل نجف زمره ی بی برگ و نوایان

эй қибла ӣ мақсӯди ҳамаи бори худоён

ای قبله ی مقصود همه بار خدایان

Кун ҳукми балоро равад аз соҳати ислом

کن حکم بلا را رود از ساحت اسلام

Бар даргаи халлоқи ҷаҳони қодири якто

بر درگه خلاّق جهان قادر یکتا

Моро ту шафиъӣ чаҳ ба дунё чаҳ ба уқбо

ما را تو شفیعی چه به دنیا چه به عقبی

эй банда ӣ ҷони бахши дамати сад чу масеҳо

ای بنده ی جان بخش دمت صد چو مسیحا

Ин мурдаи дилонро ба каломӣ бикун эҳё

این مرده دلان را به کلامی بکن احیا

Икраҳ ба шафоати лаби ҷон парвар бигушо

یکره به شفاعت لب جان پرور بگشا

зи осеби балои шаҳри Наҷафро бикун ором

ز آسیب بلا شهر نجف را بکن آرام

Шаш моҳ фузунаст ки ин моя ӣ мотам

شش ماه فزونست که این مایه ی ماتم

Ғолиб шуда бар қолаби зуррия ӣ одам

غالب شده بر قالب ذریّه ی آدم

Инаст балое ки мубин бошаду мубрам

این است بلایی که مبین باشد و مبرم

Як рӯз кашад беш ва дигар рӯз кашад кам

یک روز کشد بیش و دگر روز کشد کم

Зини турфа бало дод , ки монандаи ӣ зиғм

زین طرفه بلا داد، که ماننده ی ضیغم

Афтодаи миёни гила ӣ оҳӯу ағном

افتاده میان گلّه ی آهو و اغنام

Аҳли Наҷаф аз бими вабои таъна ӣ тоъӯн

اهل نجف از بیم وبا طعنه ی طاعون

Маҷмӯи парешон ва ғамин ҳолу ҷигари хӯн

مجموع پریشان و غمین حال و جگر خون

Гардӣда фирорӣ чаҳ ба дашт ва чаҳ ба ҳомӯн

گردیده فراری چه به دشت و چه به هامون

Мо сӯй ту бишитофта бо ҳоли дигаргун

ما سوی تو بشتافته با حال دگرگون

Хок дарат аз оби мижаи сохтаи Ҷайҳун

خاک درت از آب مژه ساخته جیحون

То онкии намоеи назарӣ аз раҳи икром

تا آنکه نمایی نظری از ره اکرام

Бар перу ҷавони дӯстии ?ути ҳсн ҳсин аст

بر پیر و جوان دوستی ات حصن حصین است

Амри ту равони ҳам ба самои ҳам ба замин аст

امر تو روان هم به سما هم به زمین است

Дар ҳар ду ҷаҳони меҳри ту сармоя ӣ дайн аст

در هر دو جهان مهر تو سرمایه ی دین است

Бар халқи влои ту ҳамон ҳабл матин аст

بر خلق ولای تو همان حبل متین است

Моро зи таваллои ту мақсӯд ҳамин аст

ما را ز تولاّی تو مقصود همین است

Кин ҳодисаро давр кунӣ аз ҳамаи аҷсом

کاین حادثه را دور کنی از همه اجسام

эй рӯз азал дода ба даргоҳи худованд

ای روز ازل داده به درگاه خداوند

Ҷону тану амволу аёлу зану фарзанд

جان و تن و اموال و عیال و زن و فرزند

Бар хок нишинон раҳи ин воқеа мапаснд

بر خاک نشینان ره این واقعه مپسند

То хасм аз ин ғусса биафтад ба дилаши банд

تا خصم از این غصّه بیفتد به دلش بند

Зон лаъли лбонт ба шафоати ду шикарханд

زان لعل لبانت به شفاعت دو شکرخند

Бинмоӣ ва бикун шоди дили хосу дили ом

بنمای و بکن شاد دل خاص و دل عام

Ин ҷомаи и$и арзандатар аз дар баҳоӣ

این جامه ی$ ارزنده تر از درّ بهایی

Бошад зи паии посухи гуфтор « вафое »

باشد ز پی پاسخ گفتار «وفایی»

Он шоири комил ки ба тайиди худоӣ

آن شاعر کامل که به تائید خدایی

Хатмаст бар ӯ мартаба ӣ мадҳи сарое

ختم است بر او مرتبه ی مدح سرایی

Ҳаргизи зи чунин рутбаи мабодоаши ҷудоӣ

هرگز ز چنین رتبه مباداش جدایی

Каз « муштарӣ » ӯ ёд кунад дар ҳамаи ҳангом

کز «مشتری» او یاد کند در همه هنگام