Ҳамду санои малик бе назир
حمد و ثنای ملک بی نظیر
Ҷумлаи ҷаҳонро ба карами дасти гир
جمله جهان را به کرم دست گیر
ӯст далели ҳамаи саргаштагон
اوست دلیل همه سرگشتگان
Роҳи намоянди баргаштагон
راه نمایند برگشتگان
Рӯзи падеди орад ва рӯзӣ диҳад
روز پدید آرد و روزی دهد
Халқи ҷаҳонро ба карами неку бад
خلق جهان را به کرم نیک و بد
ӯст муназзаҳи зи ҳамаи коинот
اوست منزه ز همه کاینات
Ҳаст чу мавсуф ба зоту сифот
هست چو موصوف به ذات و صفات
Хоки заминро ба карам ҳӣ кунад
خاک زمین را به کرم حی کند
Ин биҷуз аз ҳақи дгарӣ кӣ кунад
این بجز از حق دگری کی کند
ӯ кунад аз санги падедори об
او کند از سنگ پدیدار آب
Сохтаи таббохи ҷаҳони офтоб
ساخته طباخ جهان آفتاب
Бози азин санги вази пӯлоди сард
باز ازین سنگ وز پولاد سرد
Оташ сӯзанда падедор кард
آتش سوزنده پدیدار کرد
Хаймаи зарбафти само бе сутун
خیمه زربفت سما بی ستون
Бар сар олам кунад ӯ сарнигӯн
بر سر عالم کند او سرنگون
Машъала дорӣ кунад ин офтоб
مشعله داری کند این آفتاب
Бар сари ин халқи ҷаҳон бе ҳисоб
بر سر این خلق جهان بی حساب
Ҳар чаҳ кунад ӯ ба камоли карам
هر چه کند او به کمال کرم
Лутф буд дар ҳақи Модам ба дам
لطف بود در حق مادم به دم
Оварад аз ктми адам дар вуҷӯд
آورد از کتم عدم در وجود
Одами хокии з барои суҷуд
آدم خاکی ز برای سجود
Тоҷи саодат ба сар ӯ ниҳод
تاج سعادت به سر او نهاد
Бар рух ӯ чун дар ирфони кушод
بر رخ او چون در عرفان گشاد
Кард шносо ба худ ин хок ро
کرد شناسا به خود این خاک را
Манзари худ сохт дили пок ро
منظر خود ساخت دل پاک را
Ҳар чаҳ дигар дар ҳама олам аст
هر چه دگر در همه عالم است
Он ҳама аз баҳр банӣ одам аст
آن همه از بهر بنی آدم است
Одамӣ аз баҳр шносоӣ ӯст
آدمی از بهر شناسای اوست
Гар бишносӣ ту худоро накӯаст
گر بشناسی تو خدا را نکوست
Ақл ва хирад дод туроу тамиз
عقل و خرد داد ترا و تمیز
То бишносӣ ту худо , эй азиз
تا بشناسی تو خدا، ای عزیز
Гар ту бадоне ба яқин аз худо
گر تو بدانی به یقین از خدا
Ишқ буд давлати дигари туро
عشق بود دولت دیگر ترا
Одамӣ аз ишқ буд бо шараф
آدمی از عشق بود با شرف
Ишқ чу дурусту бадан чун садаф
عشق چو درست و بدن چون صدف
Одам аз ои Ни хок чу мавҷӯд шуд
آدم از آ ن خاک چو موجود شد
Буд ба ӯ ишқ ки масҷуд шуд
بود به او عشق که مسجود شد
Нӯҳи набии боз ба он қавми хос
نوح نبی باز به آن قوم خاص
Ёфт азин ишқи зтўФони халос
یافت ازین عشق زطوفان خلاص
Ишқ чу омад сӯии Мӯсо чу пайк
عشق چو آمد سوی موسی چو پیک
Наъра баровард ки « анзри алик »
نعره برآورد که «انظر الیک»
Ишқ чу бо исо Марям расед
عشق چو با عیسی مریم رسید
Дар дами азин хок ба гардун парид
در دم ازین خاک به گردون پرید
Боз бибин хотами пайғамбарон
باز ببین خاتم پیغمبران
Рафт зи ишқ , ӯ ба сӯии ломакон
رفت ز عشق، او به سوی لامکان
Ҳар чаҳ бигуфту зи худо май шунӯд
هر چه بگفت و ز خدا می شنود
Он ҳама аз мартабаи ишқ буд
آن همه از مرتبه عشق بود
Пас ту биёи ишқ ба бозии мадон
پس تو بیا عشق به بازی مدان
Ҳаст ҳақиқати ту маҷозии мадон
هست حقیقت تو مجازی مدان
Вар ба маҷозӣ шавадаш ҷони гудоз
ور به مجازی شودش جان گداز
Ҳам ба ҳақиқат кашад ӯ аз муҷоз
هم به حقیقت کشد او از مجاز
Ишқ буд махзани асрори дӯст
عشق بود مخزن اسرار دوست
ӯ ба ҳақиқӣ ва маҷозӣ накӯаст
او به حقیقی و مجازی نکوست
Зинда ба ишқаст дили одамӣ
زنده به عشق است دل آدمی
. . .
...
. . .
...
Ишқ азизаст ту хораши мадор
عشق عزیز است تو خارش مدار
Гар ба ҳақиқат натавонӣ расед
گر به حقیقت نتوانی رسید
Ишқ маҷозӣ бикун ин дами падед
عشق مجازی بکن این دم پدید