Ҳамд беҳаду саноӣ бе адади мари ҳазрати парвардгориро ки аз як қабзаи хоки намноки сад ҳазорон ҳазор тӯтии лисон дар нутқу баён ба фасоҳат дар оварда ба хон « Фтборки аллоҳи аҳсани алхолқини раби Алъоламин . » ,
حمد بی حد و ثنای بی عدد مر حضرت پروردگاری را که از یک قبضه خاک نمناک صد هزاران هزار طوطی لسان در نطق و بیان به فصاحت در آورده به خوان«فتبارک الله احسن الخالقین رب العالمین.»،
Ва тҳиту дуруду салом ба адади анфоси алоном бар равзаи мутаҳҳари пешвои аҳли яқину Сайиди алмрслин « ва мо арслноки алои раҳмаи ллъолмин » бод то ба рӯзи ҳашар ки « ани аллоҳу млоӣктаҳи ислўни алӣ алнабӣ » .
و تحیت و درود و سلام به عدد انفاس الانام بر روضه مطهر پیشوای اهل یقین و سید المرسلین«و ما ارسلناک الا رحمه للعالمین» باد تا به روز حشر که «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی».
Аммо баъди рӯзӣ бо дӯстон беағёр дар айёми баҳор ба ҳукм « Фонзри илои алосор » гузарӣ ба бӯстон иттифоқ афтод ин ҷамоати алҳоҳ бисёр карданд ки аз ашъори ҷадид ба самъи мустамеъони расон ки дар бӯстони гули тозаро ҳол дигараст . Ин фақири ҳақир ба ҳукми зарурату поси анфоси ёрон аз ҳуққаи даҳон , тарҷумаи лисон ба самъи маҷлисёни расонидам , мафҳуми ин қавм наёфтам .
اما بعد روزی با دوستان بی اغیار در ایام بهار به حکم«فانظر الی الاثار» گذری به بوستان اتفاق افتاد این جماعت الحاح بسیار کردند که از اشعار جدید به سمع مستمعان رسان که در بوستان گل تازه را حال دیگرست. این فقیر حقیر به حکم ضرورت و پاس انفاس یاران از حقه دهان، ترجمه لسان به سمع مجلسیان رسانیدم، مفهوم این قوم نیافتم.
Ногоҳ шахсе аз ашъори мавлонои убайди зоконӣ - ғФроллаҳ - дар баён оварад . Аҳтрозу башшошат дар ботинҳои ин тоиқаҳи пайдои гашт ва ин навъи суханро нақл маҷлис сохтанд . Бо худ гуфтам ки эй дарвеши ин ранҷ кашӣдану санъату нозукӣ дар ашъори пайдо кардани камол ҳамоқатаст , ҷома ба андозаи тани халқ мебояд дӯхт .
ناگاه شخصی از اشعار مولانا عبید زاکانی- غفرالله- در بیان آورد. اهتراز و بشاشت در باطنهای این طایقه پیدا گشت و این نوع سخن را نقل مجلس ساختند. با خود گفتم که ای درویش این رنج کشیدن و صنعت و نازکی در اشعار پیدا کردن کمال حماقت است، جامه به اندازه تن خلق می باید دوخت.
Хостам ки монанди суханҳои мавлонои убайди достонии тартиби созам . Аз рӯҳи пари футуҳи авлиёъи илҳом ба дил бечора расед ки « алҳёءи ман алоямон » бози тааммул бисёр кардам .
خواستم که مانند سخنهای مولانا عبید داستانی ترتیب سازم. از روح پر فتوح اولیاء الهام به دل بیچاره رسید که«الحیاء من الایمان» باز تامل بسیار کردم.
Бар хотири ин ҳақир хутур кард ки монанди суханҳои мавлонои бсҳоқ , атъима Эй бисоз ки мазоҳӣаст мубоҳ ва дар силки ин оят дар омада бошӣ ки « ва аммо бнъмаҳи рбки Фҳдс »у дигар « ан тъдўо наамма аллоҳ » ва ба шукри неъмати парвардгор машғӯл гашта бошӣ ки « ани ашкри нъмтки алтӣ . »
بر خاطر این حقیر خطور کرد که مانند سخنهای مولانا بسحاق، اطعمه ای بساز که مزاحی است مباح و در سلک این آیت در آمده باشی که «و اما بنعمه ربک فحدث» و دیگر« ان تعدوا نعمه الله» و به شکر نعمت پروردگار مشغول گشته باشی که«ان اشکر نعمتک التی.»
Чун Аштҳои ин ҳақири ғолиб буд . Ба табъ « лӣни шкртми лозиднкм » ин достонро банно кардам .
چون اشتهای این حقیر غالب بود. به طبع«لئن شکرتم لازیدنکم» این داستان را بنا کردم.
Ани шоءи аллоҳи ҳамаро аз маъонии ин ашъори ҳаззии комил каромат гардад ба ҳурмати ин оят ки «у лаҳми тайри ммои иштҳўн . »
ان شاء الله همه را از معانی این اشعار حظی کامل کرامت گردد به حرمت این آیت که «و لحم طیر مما یشتهون.»
Аллоҳами арзқнои лҷмиъи алмўмнину алмўмноту слии аллоҳи алии Муҳамаду ?алаи аҷмъин .
اللهم ارزقنا لجمیع المومنین و المومنات و صلی الله علی محمد و آله اجمعین.