Нӯш кун хоҷаи алии рағми суроҳеи шиканон

نوش کن خواجه علی رغم صراحی شکنان

Бодаи талх ба ёди лаби ширини даҳанон

باده تلخ به یاد لب شیرین دهنان

Ҳаваси қалия каду дораму андешаи нон

هوس قلیه کدو دارم و اندیشه نان

Ин муродаст маро , бор худоё бирасон

این مرادست مرا، بار خدایا برسان

Соилӣ кард зи гипо , зи ман хастаи суол

سائلی کرد ز گیپا، ز من خسته سوال

Гуфтам онҷо натавон гуфт ки сиррӣаст ниҳон

گفتم آنجا نتوان گفت که سری است نهان

Ҳаст бурҳони дили гуруснаи бирёну биринҷ

هست برهان دل گُرسِنه بریان و برنج

Чун далеласт биёи хоҷа ва моро бурҳон

چون دلیل است بیا خواجه و ما را برهان

« ранги рухсора хабар медиҳад аз сари замир »

«رنگ رخساره خبر می دهد از سر ضمیر»

Иллати гуруснагӣ чанд тавон дошт ниҳон

علت گرسنگی چند توان داشت نهان

Ҳеҷ доне ки биринҷ аз чаҳ буд ошуфта

هیچ دانی که برنج از چه بود آشفته

Хӯн бисёр хӯрд ҳар нафасӣ аз бирён

خون بسیار خورد هر نفسی از بریان

Саҳн бғро бирасон « атъимаами ман ҷўъ »

صحن بغرا برسان«اطعمهم من جوع»

То биёбам ман савдо зада зини хавфи амон

تا بیابم من سودا زده زین خوف امان

Сӯфии дил шудау сҳнки бғроу биринҷ

صوفی دل شده و صحنک بغرا و برنج

Ҳар касеро буд имрӯзи Муродӣ ба ҷаҳон

هر کسی را بود امروز مرادی به جهان