Давоӣ ғамнатавон сохт ҷуз ба бодаи ноб

دوای غم نتوان ساخت جز به باده ناب

Маро ба лутфи худ имрӯз соқио дарёб

مرا به لطف خود امروز ساقیا دریاب

Саҳар чу талъат зноҷ дидам андари хоб

سحر چو طلعت زناج دیدم اندر خواب

зи шавқи он дили бирён ҷигар шудаст кабоб

ز شوق آن دل بریان جگر شدست کباب

Алии алсбоҳ ба аз кӯза асал бошад

علی الصباح به از کوزه عسل باشد

Ба пеши хотири махмури косаи сероб

به پیش خاطر مخمور کاسه سیراب

Чаҳ хуш буд ба ҷаҳони сояи бони нони тнк

چه خوش بود به جهان سایه بان نان تنک

Ки мех ӯ з гурз бошаду лғонаҳи таноб

که میخ او ز گرز باشد و لغانه طناب

Дилам чу хаста ҷўъ аст мекунам парҳез

دلم چو خسته جوع است می کنم پرهیز

Биор гардаи бирёну шарбати унноб

بیار گرده بریان و شربت عناب

Ба хонқаҳ нашавад нони тамом , май тарсам

به خانقه نشود نان تمام، می ترسم

Макун ту айб агар май рӯм ба айни шитоб

مکن تو عیب اگر می روم به عین شتاب

Чу дид каллаи бирён ба нони шамсии зм

چو دید کله بریان به نان شمسی ضم

На шарм калла қандаст ин замон дарёб

نه شرم کله قندست این زمان دریاب

Макаши ту миннати ду нон чу сӯфии мискин

مکش تو منت دو نان چو صوفی مسکین

Ба нони хушк қаноат кун ва ба кӯзаи об

به نان خشک قناعت کن و به کوزه آب