Дӯш дар хона ба ман тахт шуд андари гуфтор

دوش در خانه به من تخت شد اندر گفتار

Гуфт дорам зи ту эй хоҷаи шикоят бисёр

گفت دارم ز تو ای خواجه شکایت بسیار

Ман ки маҳбӯси дарин кунҷи сарой ту шудам

من که محبوس درین کنج سرای تو شدم

Дар шаб ва рӯз бигӯ чанд нишинам бекор

در شب و روز بگو چند نشینم بیکار

На умед ки ба зери ту дар оем рӯзӣ

نه امید که به زیر تو در آیم روزی

Чанд соем ман дарвеш бигӯ бар девор

چند سایم من درویش بگو بر دیوار

Хӯрдан ман зи ту гар нест ба рӯй сандӯқ

خوردن من ز تو گر نیست به روی صندوق

Бараҳна чанд нишинам ту бигӯ бе эзор

برهنه چند نشینم تو بگو بی ایزار

Тани ту бар тан ман менарасад дар суҳбат

تن تو بر تن من می نرسد در صحبت

Магари он рӯз ки ту ранҷаи шӯй ё бемор

مگر آن روز که تو رنجه شوی یا بیمار

Гуфт болишт ки ман низ азин май нолам

گفت بالشت که من نیز ازین می نالم

Чанд шинии ту дили ғмздаҳи рӯ бар девор

چند شینی تو دل غمزده رو بر دیوار

Шуд лиҳофи он нафаси андари ғазаб ва ме ландед

شد لحاف آن نفس اندر غضب و می لندید

Ки чаҳ хоўнд . . . Гашта ба моҳо дўчор

که چه خاوند...گشته به ماها دوچار

Гуфтам эй . . . Қўодаҳи ту хамаш кун борӣ

گفتم ای...قواده تو خمش کن باری

Ки маро ҳаст зи номи ту дарин соъати ор

که مرا هست ز نام تو درین ساعت عار

Гуфт он гоҳ ба ман хандаи занони сргФтӣ

گفت آن گاه به من خنده زنان سرگفتی

Бош то барф шавад аз уфуқи чарх ба бор

باش تا برف شود از افق چرخ به بار

Ори худро ба ту он гоҳ аён бинмоем

عار خود را به تو آن گاه عیان بنمایم

Ки ту ларзон шуда бошӣ ба зимистон чун хор

که تو لرزان شده باشی به زمستان چون خار

Ногаҳон наъра баровард зи як гӯшаи пилос

ناگهان نعره برآورد ز یک گوشه پلاس

Ки марои ҳам суханӣ ҳаст бигӯям ночор

که مرا هم سخنی هست بگویم ناچار

Муддатӣ шуд ки дарин гӯша фитодам ҳайрон

مدتی شد که درین گوشه فتادم حیران

Гирд аз ҷони ман хаста баровард дамор

گرد از جان من خسته برآورد دمار

Бӯрё гуфт ки ман нақш замин дорам лек

بوریا گفت که من نقش زمین دارم لیک

Кас надидам ки нишинад ба рӯй ман як бор

کس ندیدم که نشیند به روی من یک بار

Баҳси инҳо чу ба матбах барисед аз сари дард

بحث اینها چو به مطبخ برسید از سر درد

Дег фарёд баровард ки оҳ аз ғами нор

دیگ فریاد برآورد که آه از غم نار

Гуфтам эй санги дили рӯи сияҳи сӯхтаи кун

گفتم ای سنگ دل رو سیه سوخته کون

Дами хури ин лаҳза чаҳ фарёд кунӣ ноҳинҷор

دم خور این لحظه چه فریاد کنی ناهنجار

Косау чумчау кФлизи зи як сӯй дигар

کاسه و چمچه و کفلیز ز یک سوی دگر

Боз карданд ба дашноми даҳони ҳамчуи тғор

باز کردند به دشنام دهان همچو طغار

Буд дар нолау фарёду фиғони дунбаи гудоз

بود در ناله و فریاد و فغان دنبه گداز

Зини ҷиҳати турш пало дошт дилии пари озор

زین جهت ترش پلا داشت دلی پر آزار

Сиркў гуфт ки ман низ азин кӯфта ам

سیرکو گفت که من نیز ازین کوفته ام

Ки маро нест наво ва бача дорам ба канор

که مرا نیست نوا و بچه دارم به کنار

Анбаи ҷўлии зи сари қаҳри сӯии деги давид

انبه جولی ز سر قهر سوی دیگ دوید

Ки ту бории хамаш эй рӯи сияҳи ноҳамвор

که تو باری خمش ای رو سیه ناهموار

Шикамии пари бачаи дорӣу сари пӯшида

شکمی پر بچه داری و سر پوشیده

Бар сари хишт ки ное ба саломат ба канор

بر سر خشت که نایی به سلامت به کنار

Чанд гармӣ кунӣ имрӯзи ту бо хеш Биҷӯш

چند گرمی کنی امروز تو با خویش بجوش

Каз ту ҳастанд басӣ ба зсғору зкбор

کز تو هستند بسی به زصغار و زکبار

Дегро дӯд ба сар рафт зи қаҳри ҷўлӣ

دیگ را دود به سر رفت ز قهر جولی

Ҷӯш мезад дилаш аз ғуссаи он бе миқдор

جوش می زد دلش از غصه آن بی مقدار

Хмчаҳ сирка бигуфто ки дилӣ пар дорам

خمچه سرکه بگفتا که دلی پر دارم

намезанад ҷӯш , даруни ман азин ғам бисёр

می زند جوش، درون من ازین غم بسیار

СўФё чанд нишинии ту дарин кунҷи саро

صوفیا چند نشینی تو درین کنج سرا

Мо ҳамаи музтару ҳайрон ва бимонада бекор

ما همه مضطر و حیران و بمانده بیکار

Фикр кардам ки ҷавоб чаҳ даҳуми инҳо ро

فکر کردم که جواب چه دهم اینها را

Сари фурӯи барадами азин воқеа чун бутемор

سر فرو بردم ازین واقعه چون بوتیمار

Хнби об аз тарафии бонг бар инҳо зад ва гуфт

خنب آب از طرفی بانگ بر اینها زد و گفت

Ки чаҳ фарёд ва фиғонаст ва чаҳ кораст ва чаҳ бор

که چه فریاد و فغان است و چه کار است و چه بار

Ман ба трдомнии хеш , азуи хўрсндм

من به تردامنی خویش، ازو خورسندم

Нест андари дилу ҷони ман азуи ҳеҷ озор

نیست اندر دل و جان من ازو هیچ آزار

Кӯзаи гуфто ки азу ҳаст дили ман софӣ

کوزه گفتا که ازو هست دل من صافی

Суфраи гуфто ки нўоҳости маро зу бисёр

سفره گفتا که نواهاست مرا زو بسیار

Косау кӯза ва ин хами втғору кФлиз

کاسه و کوزه و این خم وتغار و کفلیز

Дарҳами овехтау ҷанг ва ҷадал шуд бисёр

درهم آویخته و جنگ و جدل شد بسیار

Ман аз он кунҷи саро рӯй ба бом оварадам

من از آن کنج سرا روی به بام آوردم

Гуфтам ин рахт саро нест марои ҳеҷ ба кор

گفتم این رخت سرا نیست مرا هیچ به کار

Ман надорам сари ин ҷанг , шумо ин соъат

من ندارم سر این جنگ، شما این ساعت

Тарк гиред ки дорам ғами дили ман бисёр

ترک گیرید که دارم غم دل من بسیار

Дили зи ман баради яке сарви қадии сими барӣ

دل ز من برد یکی سرو قدی سیم بری

Ки ман аз фурқат ӯ бе хӯраму хобу қарор

که من از فرقت او بی خورم و خواب و قرار

Хоб чун нест , Аё тахти куҷо такя кунам

خواب چون نیست، ایا تخت کجا تکیه کنم

Сар ба болишт куҷо мерасадам бе рухи ёр

سر به بالشت کجا می رسدم بی رخ یار

Биҷуз аз ғуссау ғами ҳеҷ наме нӯшам чун

بجز از غصه و غم هیچ نمی نوشم چون

Чаҳ барам ғайри хаёли рухи он лолаи изор

چه برم غیر خیال رخ آن لاله عذار

Чун дарин воқеаи ман бехуру хобам эй дег

چون درین واقعه من بی خور و خوابم ای دیگ

Лутф фармо ва дарин воқеаи маъзӯрами дор

لطف فرما و درین واقعه معذورم دار

Ҳаст чандонеи ғами он бути айёри маро

هست چندانی غم آن بت عیار مرا

Ки шудам аз худ ва аз ҷумлаи олами безор

که شدم از خود و از جمله عالم بیزار

Гар расми ман ба муроди дили худ дар олам

گر رسم من به مراد دل خود در عالم

Ба навое бар сари косау кФлизу тғор

به نوایی بر سر کاسه و کفلیز و تغار

Вар на ҳқо ки зи худ сайрам ва аз халқи малул

ور نه حقا که ز خود سیرم و از خلق ملول

Ғами он дӯсти براردи зи ман хастаи дамор

غم آن دوست برآرد ز من خسته دمار

Ҳар ки ӯ ҳаст мушарраф ба висоли санамӣ

هر که او هست مشرف به وصال صنمی

Гӯи ғанимати шимури он лаҳза ки ҳаст ӯ бо ёр

گو غنیمت شمر آن لحظه که هست او با یار

Чаҳ , Муродӣ ба аз он нест ки дар хилвати ҷон

چه، مرادی به از آن نیست که در خلوت جان

Дӯст дар хоби хушу ошиқи мискини бедор

دوست در خواب خوش و عاشق مسکین بیدار

Ҳар киро давлати ин кор муяссар гардад

هر که را دولت این کار میسر گردد

ӯ шикоят накунад аз фалаки ноҳинҷор

او شکایت نکند از فلک ناهنجار

Макунед аз ман дарвеши фаромӯш , он дам

مکنید از من درویش فراموش، آن دم

эй азизон чу нишинед ба хилват бо ёр

ای عزیزان چو نشینید به خلوت با یار

Ман азин ҳасрат агар ҷон бидиҳам маъзӯрам

من ازین حسرت اگر جان بدهم معذورم

Ки ҷудо мондаам аз рӯй чу хуршед нигор

که جدا مانده ام از روی چو خورشید نگار

Мурдану бози рҳидни зғму меҳнату дард

مردن و باز رهیدن زغم و محنت و درد

Беҳтар аз фурқат ёраст ба олами сад бор

بهتر از فرقت یارست به عالم صد بار

СўФёи умр чу бедӯст буд , мурдан ба

صوفیا عمر چو بی دوست بود، مردن به

Гул чу дар боғ набошад чаҳ кашии заҳмати хор

گل چو در باغ نباشد چه کشی زحمت خار