эй рухи хуби ту фархундатар аз моҳи мунир

ای رخ خوب تو فرخنده تر از ماه منیر

Ҳаст хурмои лаби лаъли ту парварда ба шер

هست خرمای لب لعل تو پرورده به شیر

Нест имрӯзи марои ғайри мзъФр ба замир

نیست امروز مرا غیر مزعفر به ضمیر

Дил гирифтааст чу аз оши ҷӯу сиркау сайр

دل گرفته است چو از آش جو و سرکه و سیر

эй биринҷ , ар чаҳ ғуборӣаст зи қандат бар дил

ای برنج، ار چه غباری است ز قندت بر دل

Ба худ имрӯз бигуфтам ки бирав хурдаи мгир

به خود امروز بگفتم که برو خرده مگیر

Буии ҳалвоӣ тар омад ба машомами зи сабо

بوی حلوای تر آمد به مشامم ز صبا

Оҳ ёрб з куҷо мерасад ин буии абир

آه یارب ز کجا می رسد این بوی عبیر

Гўштобаҳ шудаи баси кӯфта аз ҷаври нухуд

گوشتابه شده بس کوفته از جور نخود

Дар гузоранд гарм , гуфт кабӣри он зсғир

در گذارند گرم، گفت کبیر آن زصغیر

Суфраи мости пар аз гарда , бирав ин соъат

سفره ماست پر از گرده، برو این ساعت

Осмони гӯи мФрўзи ин азимат аз ду фатир

آسمان گو مفروز این عظمت از دو فطیر

Ду ҷаҳонро ба ҷӯй менахирад май бояд

دو جهان را به جوی می نخرد می باید

Ҳар ки ӯ ёфта як гардаи парварда ба шер

هر که او یافته یک گرده پرورده به شیر

Он замонӣ ки шавад пайки аҷали қобзи рӯҳ

آن زمانی که شود پیک اجل قابض روح

Ҷон диҳад дар ҳаваси харбузаи сӯфии фақир

جان دهد در هوس خربزه صوفی فقیر