Ҷонои ҳақи дӯстии нигаҳи дор

جانا حق دوستی نگه دار

Дилро ба ҷафо дигар маёзор

دل را به جفا دگر میازار

эй ҷону ҷаҳони гуноҳ дил нест

ای جان و جهان گناه دل نیست

Чашми сияҳ ту карда ин кор

چشم سیه تو کرده این کار

Сӯзами ман бемурод чун шамъ

سوزم من بی مراد چون شمع

Шабҳои дарози рӯ ба девор

شبهای دراز رو به دیوار

Чашмат ки ба хоби нози рафта

چشمت که به خواب ناز رفته

ӯро чаҳ хабари зи ҳоли бедор

او را چه خبر ز حال بیدار

Рӯзӣ ки ту сари хушу хиромон

روزی که تو سر خوش و خرامان

Аз хона рӯй ба сӯии гулзор

از خانه روی به سوی گلزار

эй дӯсти назар ба ҳол мо кун

ای دوست نظر به حال ما کن

Дарди дили хастаро даво кун

درد دل خسته را دوا کن

То чанд кашами ҷафоу ҷаврат

تا چند کشم جفا و جورت

Охири нафасӣ ба мо вафо кун

آخر نفسی به ما وفا کن

эй хусрави ҷумлаи моҳрӯён

ای خسرو جمله ماهرویان

Рӯй назарӣ ба ин гадо кун

روی نظری به این گدا کن

Бо ман з чаҳ рӯй сари гаронӣ

با من ز چه روی سر گرانی

эй умри азизи ман сафо кун

ای عمر عزیز من صفا کن

Мастона чу боди роз созӣ

مستانه چو باد راز سازی

Гӯйӣ ки ба хашми хеш ҷо кун

گویی که به خشم خویش جا کن

эй дӯсти биё ки навбаҳораст

ای دوست بیا که نوبهارست

Даракаши қадаҳӣ ки вақт кор аст

درکش قدحی که وقت کار است

Гул дар чаманаст аз он муаттар

گل در چمن است از آن معطر

Каз перҳани ту ёдгор аст

کز پیرهن تو یادگار است

Гулро чаҳ кунам ки бе ҷамолат

گل را چه کنم که بی جمالت

Дар синаи банда хор хораст

در سینه بنده خار خارست

Бинмоӣ ҷамол ва парда бурдор

بنمای جمال و پرده بردار

Имрӯз на вақт интизор аст

امروز نه وقت انتظار است

Чун сӯии чаман рӯй хиромон

چون سوی چمن روی خرامان

Мастона ки мавсим баҳор аст

مستانه که موسم بهار است

Дили бардаи зи ман рухи ту ногоҳ

دل برده ز من رخ تو ناگاه

Пурвой дилам намекунӣ оҳ

پروای دلم نمی کنی آه

эй аз ту марои ҳазор ғам беш

ای از تو مرا هزار غم بیش

Бингар ту ба сӯии банда ногоҳ

بنگر تو به سوی بنده ناگاه

Нолами шабу рӯз дар фироқат

نالم شب و روز در فراقت

Дорам чу ба синаи дарди ҷони коҳ

دارم چو به سینه درد جان کاه

Гаштам чу кавокиб аз ду чашмат

گشتم چو کواکب از دو چشمت

Саргаштаи ман фақир эй моҳ

سرگشته من فقیر ای ماه

Рӯзӣ ки дўчори ман шӯии ту

روزی که دوچار من شوی تو

Мисатону қабои кушода дар роҳ

مستان و قبا گشاده در راه

Ороми дили фақири ман ту

آرام دل فقیر من تو

Ҷону дилу шоҳу мейри ман ту

جان و دل و شاه و میر من تو

Дарёб маро ки ҳастӣ эй дӯст

دریاب مرا که هستی ای دوست

Дар ишқ чу дастгири ман ту

در عشق چو دستگیر من تو

Ҳамтои ту дар ҷаҳон надидам

همتای تو در جهان ندیدم

эй дилбар бе назири ман ту

ای دلبر بی نظیر من تو

Охири назарӣ ба ҳол ман кун

آخر نظری به حال من کن

эй хусрави дилпазири ман ту

ای خسرو دلپذیر من تو

Рӯзӣ ки ба кӯрии рақибон

روزی که به کوری رقیبان

Гӯйӣ ки биёи асири ман ту

گویی که بیا اسیر من تو

Чун аз ту маро ба сар набошад

چون از تو مرا به سر نباشد

Ҷузи ту ҳавас дигар набошад

جز تو هوس دگر نباشد

Сад ҷони бикунами фидои рӯят

صد جان بکنم فدای رویت

эй ҷони ҷаҳон магар набошад

ای جان جهان مگر نباشد

Дарёб ки зи интизори чизе

دریاب که ز انتظار چیزی

Андари ду ҷаҳон бтар набошад

اندر دو جهان بتر نباشد

Ҷоно чу ба зар буд турои майл

جانا چو به زر بود ترا میل

Бечораи маро ки зар набошад

بیچاره مرا که زر نباشد

Мисатон чу гузар кунӣ ба сӯем

مستان چو گذر کنی به سویم

Рӯзӣ ки маро хабар набошад

روزی که مرا خبر نباشد

Ҳоли дили ман агар бадоне

حال دل من اگر بدانی

Бар ман қалам ҷафо наронӣ

بر من قلم جفا نرانی

Ҷони зинда ба ёди тести имрӯз

جان زنده به یاد تست امروز

Дилро чаҳ маҳал ки ҷони ҷонӣ

دل را چه محل که جان جانی

Чун нома маро бихон худо ро

چون نامه مرا بخوان خدا را

То кӣ ту маро ба сари дуоне

تا کی تو مرا به سر دوانی

Ёрб чаҳ шавад ки чун саги хеш

یارب چه شود که چون سگ خویش

Сӯфии фақирро бихонӣ

صوفی فقیر را بخوانی

Гар аз сари кӯии хеши гӯйӣ

گر از سر کوی خویش گویی

Акнӯн ки биппар бирав кароне

اکنون که بپر برو کرانی