Ҳар киро орзӯӣ зан бошад

هر که را آرزوی زن باشد

Душмани ҷон хештан бошад

دشمن جان خویشتن باشد

Хӯрдан ӯ буд ғаму ғусса

خوردن او بود غم و غصه

То варои рӯҳ дар бадан бошад

تا ورا روح در بدن باشد

Хешро бе ғами он замон бинад

خویش را بی غم آن زمان بیند

Ки таниши хуфта дар кафан бошад

که تنش خفته در کفن باشد

Бастаи меҳнат замона шавад

بسته محنت زمانه شود

Шуҳраи ҷумла анҷуман бошад

شهره جمله انجمن باشد

Гар ту хоҳӣ ки ин дилу ҷонат

گر تو خواهی که این دل و جانت

Ҳамчуи гули тоза дар чаман бошад

همچو گل تازه در چمن باشد

Зан агар ҳаст духтари қайсар

زن اگر هست دختر قیصر

эй бародар ба сӯй ӯ мангар

ای برادر به سوی او منگر

Зани дарин рӯзгор ҳаст бало

زن درین روزگار هست بلا

Аз блокни ту эй азизи хатар

از بلاکن تو ای عزیز خطر

Гар туро қлтбонӣаст ҳавас

گر ترا قلتبانی است هوس

Духтариро бихоҳ бо модар

دختری را بخواه با مادر

То биомузади ин замон аз вай

تا بیاموزد این زمان از وی

Шарти маҳбӯби доштани духтар

شرط محبوب داشتن دختر

Бо ту гӯям давоӣ ин бишинав

با تو گویم دوای این بشنو

Аз ман хаста ва бикун бовар

از من خسته و بکن باور

Чун заниро бхўостӣ ногоҳ

چون زنی را بخواستی ناگاه

Дар ғаму ғуссаи баъд аз он мекоҳ

در غم و غصه بعد از آن میکاه

Сари худро намекунӣ боло

سر خود را نمی کنی بالا

Чун туро дид дар саро ногоҳ

چون ترا دید در سرا ناگاه

Чун ту рафтӣ аз он сарои берун

چون تو رفتی از آن سرا بیرون

Дар пас дар давид ва бар сари роҳ

در پس در دوید و بر سر راه

Чашм биниҳода то ки ме ояд

چشم بنهاده تا که می آید

Андари он кӯча аз сифеду сиёҳ

اندر آن کوچه از سفید و سیاه

Ин суханро ба гӯш ҷон бишинав

این سخن را به گوش جان بشنو

Аз ман имрӯзи хоҷа бе икроҳ

از من امروز خواجه بی اکراه

Рафт бо ваъз ва ёр ме ҷӯяд

رفت با وعظ و یار می جوید

Тозаи бӯс ва канор ме ҷӯяд

تازه بوس و کنار می جوید

Аз заноне ки дидаи андари аўъз

از زنانی که دیده اندر اوعظ

Бе ту мағз ҳмор ме ҷӯяд

بی تو مغز حمار می جوید

Чун ба даст оваред миқдорӣ

چون به دست آورید مقداری

Фурсату вақт кор ме ҷӯяд

فرصت و وقت کار می جوید

Симнўн мекунад талаби дигар

سیمنون می کند طلب دیگر

Аз ту он заҳр ва мор ме ҷӯяд

از تو آن زهر و مار می جوید

Чун бпхт ӯ ва ту бнўшидӣ

چون بپخت او و تو بنوشیدی

Аз ту гашт баҳор ме ҷӯяд

از تو گشت بهار می جوید

Мард , бар хез то баҳор кунем

مرد، بر خیز تا بهار کنیم

Рӯй худ сӯии лола зор кунем

روی خود سوی لاله زار کنیم

Ғўжаҳ Эй нест ин замони мавҷӯд

غوژه ای نیست این زمان موجود

Мо чаҳ созем ва худ чаҳ кор кунем

ما چه سازیم و خود چه کار کنیم

Панҷ рӯзӣ кунем боҳами айш

پنج روزی کنیم باهم عیش

Кори он гоҳ ихтиёр кунем

کار آن گاه اختیار کنیم

Рафт он мардак ва харӣ бихаред

رفت آن مردک و خری بخرید

Чусти хотуни худ савор кунем

چست خاتون خود سوار کنیم

Ду хар ва як зании равони гаштанд

دو خر و یک زنی روان گشتند

Сӯии саҳро ки мо баҳор кунем

سوی صحرا که ما بهار کنیم

Зан чу саҳро бидиду гашти баҳор

زن چو صحرا بدید و گشت بهار

Соиди хеши дӯши баста нигор

ساعد خویش دوش بسته نگار

Чодари худ равон ба шавҳар дод

چادر خود روان به شوهر داد

Каз барои ман ин нигаҳ май дор

کز برای من این نگه می دار

Мардакии дигараш чу дид чунон

مردکی دیگرش چو دید چنان

Дили азуи баради он зани макор

دل ازو برد آن زن مکار

Дар паии шан равон шуд ӯ аз давр

در پی شان روان شد او از دور

намекунад он , нигоҳ дар дилдор

می کند آن، نگاه در دلدار

Зан ба он ёр тоза шуд бар кӯҳ

زن به آن یار تازه شد بر کوه

Мунтазири истодаи ин ду ҳмор

منتظر ایستاده این دو حمار

Бозгаштанд ҷониби хона

بازگشتند جانب خانه

Марди мискини ҳмори мейрона

مرد مسکین حمار میرانه

Аз паии шани равон шуда чун бод

از پی شان روان شده چون باد

Аз сари кӯҳи марди бегона

از سر کوه مرد بیگانه

Зани устод чун ба хона расед

زن استاد چون به خانه رسید

Марди дарвеши худ чаҳ май дона

مرد درویش خود چه می دانه

Сохт ӯро ба ҳилаи андари хоб

ساخت او را به حیله اندر خواب

Ёрро баради ҷониби хона

یار را برد جانب خانه

Бишинав аз ман агар туро ақл аст

بشنو از من اگر ترا عقل است

Ин суханро ки ҳаст риндона

این سخن را که هست رندانه

Ки ту хоҳӣ ки зан шавад хушнӯд

که تو خواهی که زن شود خشنود

Ғофил аз вай дамӣ нишоед буд

غافل از وی دمی نشاید بود

Хуш дару банд дар дили шаби тор

خوش در و بند در دل شب تار

Хоҷаи ошуфтаи вор хоб олуд

خواجه آشفته وار خواب آلود

Чу ба чанги ту аўФтд ҳар шаб

چو به چنگ تو اوفتد هر شب

Май зан ва май навоз ҳамчун авд

می زن و می نواز همچون عود

Аз ту як лаҳза Эй шавад розӣ

از تو یک لحظه ای شود راضی

Аз ниҳодаш агар бар ореи дӯд

از نهادش اگر بر آری دود

Гар надории ту қӯти ин кор

گر نداری تو قوت این کار

Бояд аз ман насиҳатӣ башнавад

باید از من نصیحتی بشنود

Бишинав аз сӯфии парешони ҳол

بشنو از صوفی پریشان حال

Бош андари замонаи фориғи бол

باش اندر زمانه فارغ بال

Аз занони худ вафои маҳол буд

از زنان خود وفا محال بود

Гар биҷӯе ту ҳаст амри маҳол

گر بجویی تو هست امر محال

Ман зан бо вафо надидам пор

من زن با وفا ندیدم پار

Аҷабаст ин агар буд имсол

عجب است این اگر بود امسال

Нест дар дайни уратони комил

نیست در دین عورتان کامل

Гар падар хонда нест дар дунбол

گر پدر خوانده نیست در دنبال

Порсои он занӣ буд имрӯз

پارسا آن زنی بود امروز

Ки дар он нест ҳеҷ ҳасану ҷамол

که در آن نیست هیچ حسن و جمال