Бисмии зи наргиси серобу лолаи худрӯй

بسم ز نرگس سیراب و لاله خودروی

Ки наргиси бути ман лола дркшид биравӣ

که نرگس بت من لاله درکشید بروی

Сиёҳу лаъл чу лолааст наргиси бути ман

سیاه و لعل چو لاله است نرگس بت من

Сияҳ чу рӯзи ман аз ишқу лаъл чун рухи ӯй

سیه چو روز من از عشق و لعل چون رخ اوی

Боинаҳ нигаред он игор ва дид дар анў

بآینه نگرید آن یگار و دید در انو

Бнўри наргиси серобу лолаи худ рӯй

بنور نرگس سیراب و لاله خود روی

Шуд он ду наргис ӯ фитна бар ду ориз ӯ

شد آن دو نرگس او فتنه بر دو عارض او

Чу ман бар он санами сарви қади мишкӣни мӯӣ

چو من بر آن صنم سرو قد مشکین موی

зи ҷӯии наргис бар лола ронад ӯ бар ҷазаъ

ز جوی نرگس بر لاله راند او بر جزع

Чунонкии гашти ҳони лолароу наргиси мӯӣ

چنانکه گشت هان لاله را و نرگس موی

Ситораи номӣу маи оризӣу ғолияи мӯӣ

ستاره نامی و مه عارضی و غالیه موی

Ма ва ситора гирифт аз ту нуру ғолияи буи

مه و ستاره گرفت از تو نور و غالیه بوی

Ситораи боРоми хеш аз ғами он

ستاره بارم خویش از غم آن

Ки ту бФолиаҳи маро бапушӣ эй ма рӯй

که تو بفالیه مه را بپوشی ای مه روی

Мунаҷҷимиро гуфтам ки ҳеҷ наҷми фалак

منجمی را گفتم که هیچ نجم فلک

Буд чу наҷми каллаи дузи пеши ман бар гӯй

بود چو نجم کله دوز پیش من بر گوی

Ҷўобдод ки бар остони ҳасану ҷамол

جوابداد که بر آستان حسن و جمال

Якеаст наҷми каллаи дуз ва ту мунаҷҷими ӯй

یکیست نجم کله دوز و تو منجم اوی

Мунаҷҷими туам эй наҷми осмони ҷалол

منجم توام ای نجم آسمان جلال

Ҳамеша аз назари васли ту саодати ҷӯй

همیشه از نظر وصل تو سعادت جوی

Бичишам дил назарӣ кун бмни байн ки маро

بچشم دل نظری کن بمن بین که مرا

зи чашми сари бадви рух бар равон шудаст ду ҷӯй

ز چشم سر بدو رخ بر روان شدست دو جوی

Боби дида чу ман хештан ҳаме шавем

بآب دیده چو من خویشتن همی شویم

Ту дили зи меҳру вафои ман эй ду дида машавӣ

تو دل ز مهر و وفای من ای دو دیده مشوی

Бмн навис яке номаи пеш аз онкии рахт

بمن نویس یکی نامه پیش از آنکه رخت

зи хати мшгини чавгони бузади бсимини гӯй

ز خط مشگین چوگان بزد بسیمین گوی

Биёади равияи Нахшаби ду зулф бар рухи зан

بیاد رویه نخشب دو زلف بر رخ زن

Ки то диҳад ҳамаро абдаи гули худ рӯй

که تا دهد همه را عبده گل خود روی

Бпиши бод на он нома то бмн бирасад

بپیش باد نه آن نامه تا بمن برسد

Ки ҳеҷ хунак наёбӣ чу бод бо таку пўӣ

که هیچ خنک نیابی چو باد با تک و پوی

Бкўӣу софии он номаро бизан унвон

بکوی و صافی آن نامه را بزن عنوان

Ба пеши номаи ту бо хораи бандами гӯй

به پیش نامه تو با خواره بندم گوی