эй Носири дайни Сайиди авлоди паямбар

ای ناصر دین سید اولاد پیمبر

эй олами ҷоҳу шарафу донишу тмииз

ای عالم جاه و شرف و دانش و تمییز

Аз ғояти ҷӯаду карам ва бару мурувват

از غایت جود و کرم و بر و مروت

Нохостаи бахшеи баҳамаи халқи ҳамаи чиз

ناخواسته بخشی بهمه خلق همه چیز

Он бахт надоранд ки нохоста ёбанд

آن بخت ندارند که ناخواسته یابند

Чизи ин ду се то шоир бемағз чу гашниз

چیز این دو سه تا شاعر بی مغز چو گشنیز

Чун кор бихоҳаш расад , аз шарму хиҷолат

چون کار بخواهش رسد، از شرم و خجالت

Бошанд гдозндаҳ чу бар оташи арзиз

باشند گدازنده چو بر آتش ارزیز

Онрўз ки ту хостаи нохостаи бахше

آنروز که تو خواسته ناخواسته بخشی

Каси мршъроро надиҳади бори бдҳлиз

کس مرشعرا را ندهد بار بدهلیز

Вар боз расонанд бидон маҷлиси хуррам

ور باز رسانند بدان مجلس خرم

Эшон сар хар бошанд , он маҷлиси полез

ایشان سر خر باشند، آن مجلس پالیز

Бахтӣаст худ ин тайифаро каз гули эшон

بختی است خود این طایفه را کز گل ایشان

Гар кӯза кунӣ хушк , шавад оби бкориз

گر کوزه کنی خشک، شود آب بکاریز

Зини сури боӣини ту бурданди бхрўор

زین سور بآئین تو بردند بخروار

Зару дирами онқўм ки нрзнди бадви тизз

زر و درم آنقوم که نرزند بدو تیزز

Аз мутриби бдзхмаҳу шаби бозии бдёз

از مطرب بدزخمه و شب بازی بدیاز

Сангу сурху ҳубаи зану масхарау ҳиз

سنگ و سرخ و حبه زن و مسخره و حیز

Чун кори ҳамаи сохтаи гашт аз карами ту

چون کار همه ساخته گشت از کرم تو

Бояд ки шавад сохтаи кори шуъаро низ

باید که شود ساخته کار شعرا نیز

То аз май ва аз бути сухани ангези ду соғар

تا از می و از بت سخن انگیز دو ساغر

Май хуаи з батон хутану таббату хари хез

می خوه ز بتان ختن و تبت و خر خیز

Ҳар рӯзаи бтўи ҷомаи шодӣу тараби пӯш

هر روزه بتو جامه شادی و طرب پوش

То ҷомаи ғамро бадаради доману тириз

تا جامه غم را بدرد دامن و تیریز