Ман он касам ки чу кардам ба ҳаҷви гуфтани рой

من آن کسم که چو کردم به هجو گفتن رای

Ҳазор мнҷик аз пеши ман кам оради пой

هزار مُنجیک از پیش من کم آرد پای

Хуҷастаи хоҷаи наҷибии хатирӣу тайон

خجسته خواجه نجیبی خطیری و طیان

Қрбъу ъмъқу ҳаккоки қрди ёФаҳ дароӣ

قربع و عمعق و حکاک قرد یافه‌درای

Агар ба аҳди мнндӣ ва дар замонаи ман

اگر به عهد منندی و در زمانه من

Мростии з майонишон ҳама барои ва дароӣ

مراستی ز میانشان همه برای و درای

Маро ба шоирӣ андар бигӯ чаҳ бок буд

مرا به شاعری اندر بگو چه باک بود

Зрўмаҳи сӯзи кули кӯри пои хонаи гадоӣ

زرومه سوز کل کور پای خانه گدای

Фрхҷи кӯрии бдтлътии чунонкӣ ба аст

فرخج کوری بدطلعتی چنانکه به است

Клхҷ . . . ри хари муғи азу барои ва дароӣ

کلخج . . . ر خر مغ ازو برای و درای

Ду дидагонаш чун мокиёни баромадаи тан

دو دیدگانش چون ماکیان برآمده تن

Давида . . . эй дар ӯ хоаи зойу хоаи мзоӣ

دویده . . . ایه در او خاه زای و خاه مزای

зи ҷғду бум ба дидор шавамтар сад раҳ

ز جغد و بوم به دیدار شوم‌تر صد ره

Вале ба туъмау ҳичоли ҳаҷар . . . Н ҳамЭй

ولی به طعمه و هیچال حجر . . . ن همای

Хабар надорад аз кори шоирии чизе

خبر ندارد از کار شاعری چیزی

Ҷузи онкии мурда стоиӣ кунад зи ҷой ба ҷой

جز آنکه مرده‌ستایی کند ز جای به جای

Ниҳодаи гӯш бар овози таъзияти шабу рӯз

نهاده گوش بر آواز تعزیت شب و روز

Ки то ки мерад ва то аз куҷо барояд вой

که تا که میرد و تا از کجا برآید وای

Касе ниҳода ба болини марги сар то вай

کسی نهاده به بالین مرگ سر تا وی

зи ҷой шустан худ зуд гардад андари вой

ز جای شستن خود زود گردد اندر وای

Пас он мусӣбату мотам ба хештан гирад

پس آن مصیبت و ماتم به خویشتن گیرد

Миёни бибандад ва гардон шавад ба гирди сарой

میان ببندد و گردان شود به گرد سرای

Гуҳӣ муъарриф созад з нокасе худ ро

گهی معرف سازد ز ناکسی خود را

Гуҳии куҷои нуҳуми ин косаи гоҳи навҳаи сарой

گهی کجا نهم این کاسه گاه نوحه‌سرای

Басӣ бинолад бар мурдаи касон ӯ зор

بسی بنالد بر مردهِ کسان او زار

Ба оўхи оўху дарду дареғу ҳоёҳоӣ

به آوخ آوخ و درد و دریغ و هایاهای

Лабии занони хбозаҳ ба гўркни надиҳад

لبی ز نان خبازه به گورکن ندهد

Вгрш бояд бо мурда хуфт поёпоӣ

وگرش باید با مرده خفت پایاپای

Азоби хулду наҳифу қиёмату дӯзах

عذاب خلد و نهیب و قیامت و دوزخ

Ба ҷои мрситши мурдаи рост хулд намой

به جای مرثیتش مرده راست خلد نمای

Ба шеъри мрсит ӯ азоб карда шавад

به شعر مرثیت او عذاب کرده شود

Касе ки набӯд мустуҷиби азоби худоӣ

کسی که نبود مستوجب عذاب خدای

Харони дизаҳ ба овози пеш ӯ ноинд

خران دیزه به آواز پیش او نایند

Чу ӯ ба хондан шеър ояд ва ба дард ноӣ

چو او به خواندن شعر آید و بدرّد نای

Бадв ки гуяд аз ман чунонкӣ фармоем

بدو که گوید از من چنانکه فرمایم

Ки эй палиди бади бадсиголи бдФрмоӣ

که ای پلید بد بدسگال بدفرمای

Ба ҳаҷви ман чу раседӣ ва аз чаҳ фориғ шуд

به هجو من چو رسیدی و از چه فارغ شد

зи гӯри боби худ эй қлтбони мурдаи стоӣ

ز گور باب خود ای قلتبان مرده‌ستای

Маро ба ҳаҷв матарсон чунин зи дўродўр

مرا به هجو مترسان چنین ز دورادور

Кигар баробари ман шоирӣу базми орой

که گر برابر من شاعری و بزم‌آرای

Биёу гӯй ба майдони шоирии афкан

بیا و گوی به میدان شاعری افکن

Ки то ки ояд аз мо ба шеъри гӯии рубой

که تا که آید از ما به شعر گوی‌ربای

Агар ман оем дамро зи ҳаҷви ман даракаш

اگر من آیم دم را ز هجو من درکش

Вагар ту ое май гӯй ва ҳеҷ гавани насаӣ

وگر تو آیی می‌گوی و هیچ‌گون ناسای

Мсоӣ бо ман паҳлу ба аблаҳии чандин

مسای با من پهلو به ابلهی چندین

Ки нек ноед бо пели пашшаи пҳлўсоӣ

که نیک ناید با پیل پشه پهلوسای

Ба оташи андарӣ аз обрӯии рафтаи хеш

به آتش اندری از آبروی رفته خویش

Мапош беш ба сари хоку бод кам паймоӣ

مپاش بیش به سر خاک و باد کم پیمای

Ба пеши ҳаҷви ман эй кӯри пойдор на Эй

به پیش هجو من ای کور پایدار نه‌ای

Маро ба хира ба як дасти гӯнаи брмгроӣ

مرا به خیره به یک دست گونه برمگرای

Чу . . . ри ҳаҷв ба боди андари афканами доне

چو . . . ر هجو به باد اندر افکنم دانی

Ту нўнӣ ва ман ноӣ ва ту . . . Не ва ман гоӣ

تو نونی و من نای و تو . . . نی و من گای

Насиҳатаст маро бар ту гарчи хасми манӣ

نصیحت است مرا بر تو گرچه خصم منی

Ба хасми хеш намӯдан хатост бндгшоӣ

به خصم خویش نمودن خطاست بندگشای

Агар тариқ ту инасту назми шеъри ту ин

اگر طریق تو اینست و نظم شعر تو این

зи кори хеш ба беҳудаи худ барории лой

ز کار خویش به بیهوده خود برآری لای

Ба риши хеш чаро . . . Ҳамеи фурӯи безӣ

به ریش خویش چرا . . . همی فرو بیزی

Агар на риши ту прўизнӣаст . . . полоӣ

اگر نه ریش تو پرویزنی است . . . پالای

Туро бихоҳам савганд доду даст ба даст

ترا بخواهم سوگند داد و دست به دست

Гирифт хоҳам он хоҳи шоӣу хоҳи ?машаӣ

گرفت خواهم آن خواه شای و خواه مشای

Гули насиҳати ман хоҳи буиу хоҳи мбўӣ

گل نصیحت من خواه بوی و خواه مبوی

Турои тариқати ман хоҳи пой ва хоҳ мапоӣ

ترا طریقت من خواه پای و خواه مپای

Ба ҳақи ришат дар . . . Ни ман ки ёФаҳ магӯӣ

به حق ریشت در . . . ن من که یافه مگوی

Ба ҳақ . . . Ром дар . . . Ни ту ки жожи мхоӣ

به حق . . . رم در . . . ن تو که ژاژ مخای