Ин кӯдакони танги қабои фарох . . . Н

این کودکان تنگ قبای فراخ . . . ن

Карданд . . . Аирўи кӣсаи мо ҳар ду сарнигӯн

کردند . . . ایرو کیسه ما هر دو سرنگون

Аз бскаҳ . . . Аирўи кӣсаи мо сим ва об дод

از بسکه . . . ایرو کیسه ما سیم و آب داد

Неи сим аз он броиднии оби азин бурун

نی سیم از آن برآیدنی آب ازین برون

Онҷо ки сим буд , дар ӯ монад боди пок

آنجا که سیم بود، در او ماند باد پاک

Вонҷо ки об буд азу рафт ноби хӯн

وانجا که آب بود ازو رفت ناب خون

Бисёр кӯдакони алифи қади бпиши ман

بسیار کودکان الف قد بپیش من

Чун дол ва навен шуданд зи нодонӣу ҷунун

چون دال و نون شدند ز نادانی و جنون

Мо низ бар газоф ба . . . Дайм то шудем

ما نیز بر گزاف به . . . دیم تا شدیم

Зинсони миёни шикаста чу долу нигун чу навен

زینسان میان شکسته چو دال و نگون چو نون

То сим буд , буд миёни поишон чу сим

تا سیم بود، بود میان پایشان چو سیم

Додеми сим ва кард миёни пои фии албтўн

دادیم سیم و کرد میان پای فی البطون

Бурданди ҷумлаи сими бсилӣу чўбдст

بردند جمله سیم بسیلی و چوبدست

Аз мо бдстмоиаҳ . . . Наҳои симгун

از ما بدستمایه . . . نهای سیمگون

Рӯзу шубони бгнбд симинашон задем

روز و شبان بگنبد سیمینشان زدیم

Ҳар соъатии зи дастаи симини яке сутун

هر ساعتی ز دسته سیمین یکی ستون

Чун даста шуд хамидау гунбад фурӯ дарид

چون دسته شد خمیده و گنبد فرو درید

Кам шуд маза , маза натавон кард азин фузун

کم شد مزه، مزه نتوان کرد ازین فزون

Зини пас фусуну лобаи эшон чаро харем

زین پس فسون و لابه ایشان چرا خریم

Чун мори мурдаи мон ба намеҷунбад аз фусун

چون مار مرده مان به نمی‌جنبد از فسون

Ҷустем то зи харон , то эйри сахт буд

جستیم تا ز خران، تا ایر سخت بود

Чун эйри сусти гашт чу харон ва чаҳ ҳрўн

چون ایر سست گشت چو خران و چه حرون

Дардоу ҳсрто ки аз имрӯз то ба марг

دردا و حسرتا که از امروز تا به مرگ

Мо суст абр монадем , эшон фарох . . . вен

ما سست ابر ماندیم، ایشان فراخ . . . ون