Имрӯзи манам . . . р ва хдў карда ба каф бар

امروز منم . . . ر و خدو کرده به کف بر

Чунон задаам ҷлқ , чу чахмоқи Наҷаф бар

چونان زده‌ام جلق، چو چخماق نجف بر

То оби манӣ аз сари нимўри буруни ҷуст

تا آب منی از سر نیمور برون جست

Чўнонкаҳи ҷаҳди гурба ба мӯш аз пас рФ бар

چونانکه جهد گربه به موش از پس رف بر

Чун уштур Лукаст гаравгонами валикин

چون اشتر لوکست گروگانم ولیکن

Аз гуҳи алаф ӯу сар ӯ ба алаф бар

از گه علف او و سر او به علف بر

Пери хари фартут ки моро ҷамъӣ дод

پیر خر فرتوت که ما را جمعی داد

Сад бор ба аз ҳури биҳиштӣ ба ғрФ бар

صد بار به از حور بهشتی به غرف بر

Ҳайрон зада буданд саф аз баҳри хрораҳ

حیران زده بودند صف از بهر خراره

Устодаи яке ҳиз азишон ба тараф бар

استاده یکی حیز ازیشان به طرف بر

Бигирифтам ва дар барадам аз онгуна ки он ҳиз

بگرفتم و در بردم از آنگونه که آن حیز

Аз зери буруни ҷуст ва бар афканд ба саф бар

از زیر برون جست و بر افکند به صف بر

Ҳизон чу бидиданд чунон захми гаравгон

حیزان چو بدیدند چنان زخم گروگان

Дили зор зуӣ тир ҳадаф рафт ба туф бар

دل زار زوی تیر هدف رفت به تف بر

Аз тоқи миёни пои ҳадафи гашт ба саҳро

از طاق میان پای هدف گشت به صحرا

Мари тири занони рост ба сӯрохи ҳадаф бар

مر تیر زنان راست به سوراخ هدف بر

Табъи писари масъӯд аз гуфта тарфанд

طبع پسر مسعود از گفته ترفند

Чун табъи падари гашт ба ашъори тараф бар

چون طبع پدر گشت به اشعار طرف بر

Масъӯд агар зиндаи бадӣ аз паии ин шеър

مسعود اگر زنده بدی از پی این شعر

Кардӣ зиҳу аҳсант ба ман шуҳраи халаф бар

کردی زه و احسنت به من شهره خلف بر

Ин хотир ва ин табъ ки ман дорам дар шеър

این خاطر و این طبع که من دارم در شعر

Фахрам ба Бухороу Самарқанду Насаф бар

فخرم به بخارا و سمرقند و نسف بر

Инаст муҳобоати яке шеъри мъзӣ

این است محابات یکی شعر معزی

Он шаб ки маро буд май васл ба каф бар

آن شب که مرا بود می وصل به کف بر