Ҳаким сӯзанем чашми шоирони бҳҷо

حکیم سوزنیم چشم شاعران بهجا

Чу чашм боз бидӯзам бсўзни пӯлод

چو چشم باز بدوزم بسوزن پولاد

Басони сӯзан беришта хотирӣ дорам

بسان سوزن بی رشته خاطری دارم

Баҳри куҷо ки даройад , фурӯ равад озод

بهر کجا که درآید، فرو رود آزاد

Чу риштаи дркшм аз ҳаҷви икҷҳони шоир

چو رشته درکشم از هجو یکجهان شاعر

Бикдгри брдўзм ки дрнгнҷди бод

بیکدگر بردوزم که درنگنجد باد

Касе ки гуфт марои ҳаҷву ном хеш нагуфт

کسی که گفت مرا هجو و نام خویش نگفت

Кунад чу сӯзани ҳуҷум дар ӯ хулди фарёд

کند چو سوزن هجوم در او خلد فریاد

Бигирам онгаҳ ришаши якон якон бикунам

بگیرم آنگه ریشش یکان یکان بکنم

Чу пари ҷўзаҳи андари рабӯдаи гуруснаи хоад

چو پر جوزه اندر ربوده گرسنه خاد

Бигӯям эй зан ту гашта қлтбони шавҳар

بگویم ای زن تو گشته قلتبان شوهر

Сиёҳаи ҳашари зан шудаи турои домод

سیاهه حشر زن شده ترا داماد

Марои ҳиҷо чаҳ кунӣ чун ҳиҷо бмн надиҳӣ

مرا هجا چه کنی چون هجا بمن ندهی

Ҳиҷои ман ббдиъ алзмон куҷо афтод

هجای من ببدیع الزمان کجا افتاد

Кунам маровро то ҳаҷви ман бадв бирасад

کنم مراو را تا هجو من بدو برسد

Вай аз ҳиҷои ман андӯҳгин шавад ё шод

وی از هجای من اندوهگین شود یا شاد

На ман маровро шогирди шоим ва на раҳе

نه من مراو را شاگرد شایم و نه رهی

На онкасӣ ки марови турои бдости устод

نه آنکسی که مراو ترا بداست استاد

Биёу ҳаҷви марои пеш рӯй ман бархон

بیا و هجو مرا پیش روی من برخوان

Агар туоне дар пеш рӯй ман устод

اگر توانی در پیش روی من استاد

ЛФиз кардӣ фарзанди хеш ва медонам

لفیظ کردی فرزند خویش و میدانم

Ки шеър бошад фарзанди шоир ва зу зод

که شعر باشد فرزند شاعر و زو زاد

ЛФиз буд ки фарзанд хеш кард лФиз

لفیظ بود که فرزند خویش کرد لفیظ

Ки донад ин з ки монад ва ки донад он з ки зод

که داند این ز که ماند و که داند آن ز که زاد